ديوان صائب

اميد فتح باب از چشم بينا داشتم، غافل
که از در بستن اين غمخانه روشن بيش مي گردد

مباد هيچ کس را روز سختي در کمين يارب
که گندم را زبيم آسيا دل چاک مي گردد

مخوان بر زاهدان خشک طينت شعر تر صائب
که آب چشم نيسان در صدفها سنگ مي گردد

مگر شد کاروانسالار، شوق آتشين پايم؟
که برق و و باد در دنبال عذر لنگ مي گردد

گذارد رو به صحرا چون دل ديوانه از شهري
که در جيب و بغل اطفال را گل سنگ مي گردد؟

مخوان بر زاهدان خشک هرگز شعر تر صائب
که آب چشم نيسان در صدفها سنگ مي گردد

زشورم رخنه ها چون کهکشان افتاد در گردون
که مي پرزور چون افتاد مينا تنگ مي گردد

وطن زندان شود بر هر که گردد در هنر کامل
که بر گوهر چو غلطان گشت دريا تنگ مي گردد

به ريزش هر که عادت کرد در ميخانه همت
به افشردن گلويش کي چو مينا تنگ مي گردد؟

از ان در خلوت معشوق بر من حال مي گردد
که از چشم سخنگو صحبت من قال مي گردد

زرشک زلف گستاخ تو در دل داغها دارم
که چون پرگار گرد مرکز آن خال مي گردد

سبک شد دوش خاک از سياه جسم ضعيف من
همان دشمن مرا چون سايه در دنبال مي گردد

زفضل حق نماند در گره کار کسي صائب
هر انگشتي زبان گردد، زبان چون لال مي گردد

مه تابان کجا مستور از ابر تنک گردد؟
نهان در جامه کي آن سروسيم اندام مي گردد؟

کدامين مرغ زيرک را قضا در دام مي آرد؟
که اشک شاديي برگرد چشم دام مي گردد

نگردد اشک در چشمي که حيران تو مي گردد
که آب استاده از سرو خرامان تو مي گردد

چه اندام لطيف است اين که گل با آن سبکروحي
نفس دزديده در چاک گريبان تو مي گردد

شود تلخ از کمند و دام بر صياد آسايش
زجمع مال در دل بيش حب جاه مي گردد

منه پيش ره ارباب حاجت چوب اي غافل
که از دربان در ارباب دولت بسته مي گردد

زباليدن ترا هر دم لباسي تازه مي گردد
نگنجد در قبا حسني که بي اندازه مي گردد

عزيزي هر که را در مصر هستي از سفر آيد
مرا داغ دل گم گشته از نو تازه مي گردد

مکن از ماندگي انديشه، پا مردانه در ره نه
که از صدق طلب سنگ نشان جمازه مي گردد

سخن را هست در مشکل پسندي رغبتي صائب
که مي باشد زمين هر چند مشکل، تازه مي گردد

مشو از تيغ رو گردان که چون صدچاک گردد دل
سراسر در حريم زلف او چون شانه مي گردد

فلک را نقطه خاک از سکون در چرخ مي آرد
تو تا ساکن نگردي دل جهان پيما نمي گردد