ديوان صائب

نهد احسان ساقي تاج لعل از باده اش بر سر
سر هر کس که در ميخانه بي دستار مي گردد

نباشد در جگر آب مروت بحر را، ورنه
چو گوهر جام ما از قطره اي سرشار مي گردد

در ايام کهنسالي زدنيا رو به عقبي کن
که مي افتد به هر سو مايل اين ديوار مي گردد

سخن سنجي سرآمد در فن گفتار مي گردد
که چون پرگار گرد نقطه اي صدبار مي گردد

ندارد در جگر آب مروت ابر دريا دل
وگرنه ظرف ما از قطره اي سرشار مي گردد

نماند از درد و داغ عشق آهم در جگر صائب
نسيم از جوش گل بيرون اين گلزار مي گردد

جدا از پرتو رخسار او آيينه اي دارم
که صيقل تا کمر در سبزه زنگار مي گردد

در آن محفل که صائب مي کند ميخانه پردازي
سر خورشيد از يک ساغر سرشار مي گردد

عنان اختيار از دست بيرون مي برد خست
عصاکش بر در دلها به پاي کور مي گردد

زروي پرده سوز يار در سر آتشي دارم
که از سرگرمي من دار نخل طور مي گردد

مباش اي شاخ گل در بر گريز از دوستان ايمن
که شبنم چون ورق برگشت چشم شور مي گردد

بهشتي از خيال روي ليلي در نظر دارم
که بر من دامن صحرا کنار حور مي گردد

به نوميدي گره از کار سالک باز مي گردد
نفس چون سوخت در دل شهپر پرواز مي گردد

چه نقصان در وفاي عاشق از پرواز مي گردد؟
نگه هر جا رود آخر به مژگان باز مي گردد

اگر شمشير بارد بر سرش بالا نمي بيند
به روي هر که چون منصور اين در باز مي گردد

چو طوطي هر که دارد در نظر آيينه رويي را
به اندک فرصتي صائب سخن پرداز مي گردد

ندارد در کمند جذبه بحر لطف کوتاهي
که هر موجي که مي بيني به دريا باز مي گردد

چو انجم تا سحر مژگان به يکديگر نخواهي زد
اگر داني چه درها در دل شب باز مي گردد

دل ما را نواي مطربان در وجد مي آرد
کباب ما به بال شعله آواز مي گردد

زباغ افزون گل از منع تماشا مي توان چيدن
تماشايي عبث محروم ازين در باز مي گردد

در آن وادي که دود از دانه اميد من خيزد
زباران دانه زنجير مجنون سبز مي گردد

در آن محفل گل از کيفيت مي مي توان چيدن
که ساقي پيشتر از ديگران مدهوش مي گردد

از ان ماه از تمامي مي گذارد روي در نقصان
که دايم خرمن او صرف يک آغوش مي گردد

مرا زان گوشه ميخانه افتاده است خوش صائب
که هر کس پاي خود در وي نهد بيخويش مي گردد

مرا از آن گوشه ميخانه افتاده است خوش صائب
که هر کس مي گذارد پا در او بيخويش مي گردد