ديوان صائب

کسي تا کي به دامان شب و آه سحر پيچد؟
به تحقيق خبر تا چند در هر بيخبر پيچد؟

دليل تنگ طرفيهاست اظهار ملال خود
من و آهي که از دل چون برآيد در جگر پيچد

کدامين بي ادب زد حلقه بر در اين گلستان را؟
که هر شاخ گلي بر خويشتن چون مار مي پيچد

به اين بي ناخني چون مي خراشم سينه خود را
صداي تيشه فرهاد در کهسار مي پيچد

مخور صائب فريب فضل از عمامه زاهد
که در گنبد ز بي مغزي صدا بسيار مي پيچد

حنون را هست در غافل حريفي دست گيرايي
که مجنون با کمال ضعف گوش شير مي پيچد

چو تار سبحه صددل گرچه در هر حلقه اي دارد
کمند زلفش از غيرت همان بر خويش مي پيچد

به اين اميد کز تنگ دهانش سر برون آرد
سخن در کام آن شيرين زبان بر خويش مي پيچد

نبرداز رشته جان وصل پيچ و تاب را بيرون
در آغوش گهر اين ريسمان بر خويش مي پيچد

درين صحرا که دامن بر کمر بسته است کهسارش
زهي غافل که پا در دامن آرام مي پيچد

سيه روزي به قدر قرب باشد عشقبازان را
که در فانوس دود شمع بيش از خانه مي پيچد

زياد پيري افتد رعشه در رگهاي جان من
چو شمعي کز نسيم صبحدم بي دست و پا گردد

تمناي رهايي داشتم از خط، ندانستم
که از هر حلقه اي در صيد دل دامي جدا گردد

اگر دل را زتن خواهي جدا، برآه زور آور
که روز باد، کاه از دانه در يک دم جدا گردد

مبادا هيچ کس را روز سختي در کمين يارب
دل گندم دو نيم از بيم سنگ آسيا گردد

بهار از روي گلرنگ تو با برگ و نوا گردد
تو چون در جلوه آيي شاخ گل دست دعا گردد

به جوش آورد خون بوسه را دست نگارينش
که در ايام گل مرغ چمن رنگين نوا گردد

زجذب مي پرستي خالي آيد بر زمين صائب
اگر در بي شعوري ساغر از دستم رها گردد

به ذوقي شويم از جان دست در سرچشمه تيغش
که خضر از آب حيوان با دهان خشک برگردد

زناز و سرگراني آنقدر خون در دل من کن
که يک ساغر تواني خورد از ان چون دور بر گردد

سيه گردد جهان در چشم حرص از خرده افشاني
کند خاک سيه بر سر چو آتش بي شرر گردد

مصور شد مرا اين نکته در محراب از واعظ
که هر کس رو به خلق آرد رخش از قبله برگردد

ندارد پيروي دل واپسي، پيشي مجو بر کس
که در دنبال باشد چشم هر کس راهبر گردد

مده در بحر هستي لنگر تسليم را از کف
که هر چيني که بر ابروزني موج خطر گردد

زسرو او کنار هر خس و خاري گلستان شد
همان آغوش ما چون حلقه از بيرون در گردد