ديوان صائب

مکن انديشه از طوفان درين درياي بي لنگر
که در آغوش ساحل کشتي از موج خطر افتد

زنعمت خارخار حرص افزون مي شود صائب
به تلخي جان دهد موري که در تنگ شکر افتد

در آن مجلس که از مستي رخت طاقت گداز افتد
اگر خورشيد تابان چهره افروزد به گاز افتد

عجب نبود کز آن رو آب مي گردد دل صائب
هوا چون آتشين شد نخل مومين در گداز افتد

قدم بيرون منه از پاي خم تا دسترس داري
که از خميازه پا، مست در دست عسس افتد

نگردد خرج ره چون آب باريکي که من دارم؟
در آن صحراي بي پايان که سيلاب از نفس افتد

ز مکر خود رهايي نيست مکار سيه دل را
که اول عنکبوت خام در دام مگس افتد

نباشد هيچ نوشي در جهان تلخ بي نيشي
زبند ني، شکر آزاد چون گردد به تنگ افتد

به تمکين خموشي بر نيايد هيچ کج بحثي
که گردد راست قلابي که در کام نهنگ افتد

ببر از تنگ چشمان گر سر آزاده مي خواهي
که با سوزن چو پيوندد، گره در ريسمان افتد

نمي خواهم نقاب از صورت احوال من افتد
که در جمعيت دلها خلل از حال من افتد

سپهر از خرده بيني مي شمارد دانه روزي
ز پيچ و تاب غيرت گر گره در بال من افتد

ز سيلاب مي گلرنگ عالم مي شود ويران
ز ساقي عکس اگر در جام مالامال من افتد

به آن گرمي کف افسوس را بر يکدگر سايم
که آتش در سواد نامه اعمال من افتد

ندارد عقل مهدي در خور کوه شکوه من
مگر سيمرغ عشق او به فکر زال من افتد

ز وحشت مي زنم بر کوچه ديوانگي صائب
بغير از سنگ طفلان هر که در دنبال من افتد

در ايام توانايي به نشتر چشم مي سودم
کنون از سايه مژگان به چشم خار مي افتد

به حرف تلخ خود را در نظرها مي کند شيرين
بلاي جان بود شوخي که خوش دشنام مي افتد

مزن فال هم آغوشي به آتش طلعتان صائب
که در پروانه آتش ز آرزوي خام مي افتد

چنان در روزگار حسن او شد عام حيراني
که سيماب از کف آيينه از حيرت نمي افتد

ازان چيده است از دل تالب من شکوه خونين
که در خلوت به دستم دامن فرصت نمي افتد

چنان شد زندگاني تلخ در ايام ما صائب
که کافر را به آب زندگي رغبت نمي افتد

به بيرنگي قناعت کن اگر با عشق يکرنگي
که هر جا عشق آمد رنگ در سيما نمي گنجد

مرا کرد از وطن آواره آخر جوهر ذاتي
که گوهر چون يتيم افتاد در دريا نمي گنجد

دليلي بر شکوه عشق ازين افزون نمي باشد
که مجنون با کمال ضعف در صحرا نمي گنجد