ديوان صائب

در غبار خط نهان گرديد آن لبهاي لعل
گنج رخت از بيم چشم بد به ويراني کشيد

گريه من در ميان گريه ها بي حاصل است
ورنه دامان صدف از اشک گوهر شد سفيد

مي کند افسرده خون گرم را سوداي خام
در جواني نافه را زان موي بر سر شد سفيد

تا زبان دانان عالم را سر گوشي گرفت
در صدف صائب گهر را ديده تر شد سفيد

همت ما صرف در پرداز دل شد از جهان
ما همين يک خانه را کرديم ازين منزل سفيد

پرده گوش ترا کرده است غفلت آهنين
ورنه هر دم حلقه بر در مي زند چندين کليد

به که نگشايد زلب مهر خموشي غنچه وار
جنت در بسته هر کس از خدا دارد اميد

اي که خون در پيکرت از بيغمي افسرده است
ناله اي از صائب آتش زبان بايد شنيد

آفتاب امروز در برج شرف پا مي نهد
دست پيش آريد و با جام و سبو بيعت کنيد

شب نشين با مه جبينان چشم روشن مي کند
همچو شمع قدردان سر در سر صحبت کنيد

ديده از عيب کسان در خواب چون مخمل کنيد
چون رسد نوبت به عيب خود، نظر احول کنيد

پله ميزان روز و شب برابر گشته است
روز و شب را در نشاط و خرمي يکسان کنيد

گردش پرگار را يک نقطه بال و پر بس است
هست تا در جام و مينا قطره اي، طوفان کنيد

دانه را آسودگي در تابه تفسيده نيست
راز ما زود از ته دل بر زبان خواهد دويد

غني فيض از دل شب چون فقيران در نمي يابد
زظلمت آنچه يابد خضر، اسکندر نمي يابد

به شعر خشک صائب رام نتوان کرد خوبان را
که گوهر راه در گوش بتان بي زر نمي يابد

به اميدي دل صد چاک را در زلف او بستم
همان گرد عبير از طره او شانه مي روبد

چه خونها مي کند در دل نگه را روي گلرنگش
چرا با آشنايان کس چنين ناآشنا افتد؟

سفيد از دل سياهي گشت موي نافه چون پيران
نيابد از جواني بهره هر کس در خطا افتد

بهشتي نيست غير از درد و داغ عشق عاشق را
کز آتش دور چون گردد سمندر در عذاب افتد

چو آيد در سخن لعل لب سنجيده گفتارش
زبي مغزي گهر بر روي دريا چون حباب افتد

ز زخم من به رعنايي مثل شد تيغ خونخوارش
کند اندام پيدا آب چون در جويبار افتد

چه افتاده است سر از بيضه بيرون آورد صائب؟
نواسنجي که در فکر قفس از شاخسار افتد

به روي تازه نتوان پرده پوش فقر گرديدن
که آتش عاقبت از دست خالي در چنار افتد

به لعل يار تا پيوست شد جان از فنا ايمن
چکيدن نيست آبي را که در دست گهر افتد