ديوان صائب

يا چو مردان گام مي بايد زدن در راه عشق
يا ز پاي رهنوردان خار مي بايد کشيد

بر نخورد از وصل دريا از تنک ظرفي حباب
دام در خورد شکار بحر مي بايد کشيد

شيشه و پيمانه را بر طاق مي بايد گذاشت
مي به کشتي در کنار بحر مي بايد کشيد

خويش را زين خاکدان افتان و خيزان همچو سيل
در کنار بي غبار بحر مي بايد کشيد

سيل را اين خاکدان هر دم به رنگي مي کند
رخت در دارالقرار بحر مي بايد کشيد

نيست آسان پنجه با عشق قوي بازو زدن
قطره را در زير بار بحر مي بايد کشيد

زير بار خلق چندي دست مي بايد نهاد
بعد ازان پا در کنار حور مي بايد کشيد

وسعت از ملک سليمان چشم تنگ خلق برد
خويش را در چشم تنگ مور مي بايد کشيد

گلشن از نازک نهالان يک تن سيمين شده است
باغ را چون ابر در آغوش مي بايد کشيد

بوي خون مي آيد از جام شراب لاله گون
در هواي تر، مي بيرنگ مي بايد کشيد

چون صراحي رخت در ميخانه مي بايد کشيد
اين که گردن مي کشي پيمانه مي بايد کشيد

مي کند با آن قد موزون نظر بازي به شمع
سرمه اي در ديده پروانه مي بايد کشيد

در بهارستان يکتايي بلند و پست نيست
ناز خار و گل به يک دندانه مي بايد کشيد

درد را چون صاف در ميخانه مي بايد کشيد
هر چه ساقي مي دهد مردانه مي بايد کشيد

زنگ هستي از دل ما برد ذوق نيستي
عود ما آخر دم خوش در دل مجمر کشيد

جوهر از بيطاقتي چون مار مي پيچد به خود
زخم گستاخ که شمشير ترا در بر کشيد؟

هر که جام مي به روي دلستان بر سر کشيد
آب کوثر در بهشت جاودان بر سر کشيد

کرد هر کس خامشي در عالم آب اختيار
مي تواند بحر را چون ماهيان بر سر کشيد

مهر بر لب زن درين محفل که صاف باده را
کوزه سربسته در خم بي دهان بر سر کشيد

داد در ايام خامي ميوه خود را به باد
نخل پرباري که از ديوار بستان سر کشيد

تا نسازي نفس سرکش را چو عيسي زير دست
توسن افلاک را در زير ران نتوان کشيد

پنجه در سر پنجه شاهين اگر بايد فکند
دست خود چون بهله زان موي ميان نتوان کشيد

در دل سخت تو را هم نيست، ورنه جذب من
بارها آتش زسنگ و آب از آهن کشيد

روز روشن مي کند چون لاله مي دل را سياه
در شب تاريک بايد باده روشن کشيد

پيش ازين مي ريختم در ريگ روغن را چو آب
اين زمان از ريگ مي بايد مرا روغن کشيد