ديوان صائب

در مقام قهر، احسان از بزرگان خوشنماست
بحر سيلي مي خورد از موج و عنبر مي دهد

داغ را در سينه من چون سپند آرام نيست
اين زمين گرم ياد از دشت محشر مي دهد

هر که را شمشير غيرت در نيام زنگ نيست
نامه را رنگيني از خون کبوتر مي دهد

آه ازين گردون کم فرصت که مي گيرد سحر
در سر شب هر که را چون شمع افسر مي دهد

ما به دست تنگ خرسنديم، ورنه روزگار
اين گره را در عوض صد عقد گوهر مي دهد

کم نگردد فيض حسن از پرده داريهاي شرم
شمع در فانوس نور خود به محفل مي دهد

مي کشد ميدان که دريا را در آغوش آورد
موج اگر دامن به دست خشک ساحل مي دهد

خون من از بس که با پيکان او جوشيده است
در رگ من موج خون بانگ سلاسل مي دهد

در ميان جان شيرين چون الف جا مي دهم
هر چه از سرو خرامان تو يادم مي دهد

نيست از سنگين دليها گر نگريم در وداع
زخم تيغ تيز خون را دير بيرون مي دهد

در دل شب مي توان گل چيد از گلزار فيض
آفتابي شد چو رنگ گل، کجا بو مي دهد؟

اين غزل در جلوه برقي به صائب جلوه کرد
اينقدر توفيق، موزونان که را رو مي دهد؟

قهرمان عشق بيتاب است در خون ريختن
اين محيط از موج خود سوزن به ماهي مي دهد

غم به قدر ظرف از ديوان قسمت مي دهند
عقده در کار مسيح از آسمان آمد پديد

وحشت ديوانه ما را چه نسبت با غزال؟
گرد ما را هيچ کس در دامن صحرا نديد

گو بيا زير لواي عشق عاشق را ببين
هر که کوه قاف را در سايه عنقا نديد

باده منصور در جام و سبوي من رسيد
صاف شد اين سيل خونين تا به جوي من رسيد

وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشيد
خط باطل بر سواد شهر از سودا کشيد

صدگل بي خار دارد در قفار هر زخم خار
پاي زد بر دولت خود هر که خار از پا کشيد

مي شود در ديده ها شيرين تر از آب گهر
هر که چندي همچو عنبر تلخي دريا کشيد

مگذر از دريوزه دلها که از ارباب فقر
آن توانگر شد که هويي بر در دلها کشيد

گر نمي آيي برون از خود به استقبال مرگ
گردني چون شمع در راه صبا بايد کشيد

پا کشيدن بر تو در راه طلب گر مشکل است
رهروان عشق را خاري ز پا بايد کشيد

غوطه زن در بحر حيرت، ورنه از هر موجه اي
همچو ماهي وحشت قلاب مي بايد کشيد

خواري از اغيار بهر يار مي بايد کشيد
ناز خورشيد از در و ديوار مي بايد کشيد