ديوان صائب

من چه دارم درنظر تا دل به آن خرم کنم؟
پسته از ياد شکر در پوست خندان مي شود

تشنه چشمان را ز پيري نيست سيري از جهان
قطره در کام صدف از حرص دندان مي شود

در دل اهل جهان دارد شکوه کوه قاف
هر که چون عنقا ز چشم خلق پنهان مي شود

عيب خود را مي کند پوشيده نادان در لباس
پرده دار پاي خواب آلود دامان مي شود

تن به تسليم و رضا دادن بود بر دل گران
طفل در گهواره بستن بيش گريان مي شود

سنگ طفلان است کوه قاف در ميزان عقل
کوه غم صائب به مجنون سنگ طفلان مي شود

عشق را گر اختياري هست در واقع، چرا
چون زليخا بد کند يوسف به زندان مي شود؟

هر که معراج فنا را صائب آرد در نظر
چون شرر از صحبت آتش گريزان مي شود

مي شود در لقمه اول ز جان خويش سير
بر سر خوان لئيمان هر که مهمان مي شود

نيست جان کاملان را در تن خاکي قرار
مي رود آسايش از گوهر چو غلطان مي شود

روزها خرج است وشبها دخل، نقد عمر را
دخل بيش از خرج در فصل زمستان مي شود

چون گل شب بوست در شب فيض صبحت بيشتر
از دم سرد سحر دلها پريشان مي شود

مغز خشکش غوطه در درياي عنبر مي زند
از مي ريحاني شب هر که مستان مي شود

مي زند صائب ز جامش جوش آب زندگي
در دل شب ديده هرکس که گريان مي شود

تلخ باشد زندگي بر آه تا در سينه است
دود ازين مجمر چو بيرون رفت ريحان مي شود

روح چون تن پرور افتد عاقبت تن مي شود
آب در آهن چو لنگر کرد آهن مي شود

هر که را از پا درآوردم به تيغ انتقام
در بيابان طلب سنگ ره من مي شود

در حقيقت مرگ خصم آيينه دار عبرت است
غافل است آن کس که شاد از مرگ دشمن مي شود

در چراغ ديده من آب روغن مي شود
بخت چون باشد چراغ از آب روشن مي شود

نيست غير از گوشه دل در جهان آب و گل
خانه اي کز بستن درگاه روشن مي شود

آتشي در دل نهان دارم که سنگ از پرتوش
چون کف دست کليم الله روشن مي شود

از تجرد نور حکمت در دل افزون مي شود
خم چون خالي شد ز مي جاي فلاطون مي شود

گر چنين خواهد ز بار حرص خم شد پشتها
خاک در اندک زمان منعم ز قارون مي شود

نيست در ميخانه تحصيل کمال ازراه درس
هر که چون خم خالي از خود شد فلاطون مي شود

پير دير از خشت خم گر لوح تعليمش کند
طفل ما در هفته اول فلاطون مي شود