ديوان صائب

صد تماشا هست در پوشيدن چشم از جهان
واي بر چشمي که غافل زين تماشا مي شود

مي فتد در رشته جان صد گره از پيچ وتاب
صائب از زلف سخن تا يک گره وا مي شود

دست بر دل نه که در بحر پرآشوب جهان
شاهد عجزست هر دستي که بالا مي شود

محض دلسوزي است واعظ حرف دوزخ گرزند
زان که در هر جا دهن واکرد سرما مي شود!

عمر باقي در زوال عمر فاني بسته است
قطره چون واصل به دريا گشت دريا مي شود

در جواني حرص دنيا از دل خود دور کن
ورنه از قد دو تا اين غم دو بالا مي شود

مي کشد قامت به آن نسبت نواي بلبلان
شاخ گل در بوستان چندان که رعنا مي شود

مي تواند عشرت روي زمين در پرده کرد
هر که را داغ از درون چون لاله پيدا مي شود

گر به چشم دل درين گلشن تماشايي شوي
در دل هر خار صد گلزار پيدا مي شود

مي توان از ناله صائب شنيدن بوي خون
هر چه در دل هست از گفتار پيدا مي شود

در گشاد دل نفس بيهوده مي سوزد نسيم
چون سپند از آتش آخر اين گره وا مي شود

مي کند بيهوده گويي خانه دل را سياه
چون نفس در سينه دزدي نور حکمت مي شود

گوشه گيري را بلايي همچو شهرت در قفاست
چاره اين درد بي درمان به صحبت مي شود

صائب از هرکس که داري رنجشي اظهار کن
شکوه چون در دل گره شد تخم کلفت مي شود

سرکشان را خاکها در کاسه سر کرد خاک
هر که را پامال مي سازي سوارت مي شود

هر چه را داني سبک صائب ز اسباب سفر
مي گذاري چون قدم در راه، بارت مي شود

نيست آسان حرف را سنجيده در دل ساختن
سنگ مي گردد صدف تا قطره گوهر مي شود

سعي در تسخير دلها کن که چون اين دست داد
ملک آب و گل به آساني مسخر مي شود

عود بي پرواي ما تا آيد از خامي برون
آتش سوزنده خون در چشم مجمر مي شود

گر شکر در جام ريزم زهر قاتل مي شود
چون صدف گر آب نوشم عقده دل مي شود

جامه فتح است آگاهي درين وحشت سرا
غوطه در خون مي زند صيدي که غافل مي شود

شبنم از روشن رواني محو شد در آفتاب
هر که صائب صاف گردد زود واصل مي شود

در طريق ما که نعل واژگون خضر ره است
بيشتر خون بر سر تيغ تغافل مي شود

در گلستاني که بلبل خون خود را مي خورد
دامن گل داغدار از اشک شبنم مي شود

هر چه در دل نقش بندد آدمي آن مي شود
خاک مجنون زود بازيگاه طفلان مي شود