ديوان قاآني

اگر کس عکس خورشيد فلک در آبدان بيند
نيارد گفت خورشيد فلک در آبدانستي

در کفش شمشير بودي اژدها گر اژدها
چون نهنگان جايگه در بحر عمان داشتي

گر نبودي روز هيجا پاي عفوش در ميان
ضرب بازويش خلل در چار ارکان داشتي

مختصر گو غير ذات او نبودي در جهان
واجبي در بر اگر تشريف امکان داشتي

اي دريغا نيستي در دار دنيا مصطفي
ورنه در مدحش مرا انباز حسان داشتي

در سخن پيغمبرم وز کينه خصم
متهم سازد مرا در ساحري

غايب بود غمم تا در مقابلي
حاضر بود دلم تا در برابري

اسرار خاصگان در محضر عوام
زين به کسي نگفت در منطق دري

عقرب اندر زهره داري سنبله بر آفتاب
ذو ذؤابه در قمر داري ذنب در مشتري

ياد زلف حلقه حلقه تست در سوزان دلم
همچو فولادين زره در کوره آهنگري

چو روي شاهدان در روح بخشي
چو وصل دلبران در سازگاري

ز صافي آب هر کاريز در جوي
چو در قلب موحد نور باري

گويي بن آزري که در آذر بود مقامت
يا ني سياوشي که در آتش گذار داري

ماني به افعيي که بود مهره در دهانش
تا در شکنج حلقه نهان گوشوار داري

شاهي که او ز ملوک بر سروري علمست
چونان که در سپهي در برتري علمي

در منع بدکنشان هم شيوه خردي
در دفع کج منشان هم پيشه قسمي

شمشير در کف تو داني مشابه چيست
در دست اصل وجود سرمايه عدمي

رند و قلاشست در ظاهر وليکن در نهفت
پاکدامن خويش را چون پوريا دارد همي

نيشکر از فخر ببالد که تو چون ني
در طاعت و در خدمت شه بسته مياني

در چشم تو صد جور آشکارا
در زلف تو صد فتنه نهاني

تا بوده بوده ماه در سرطان
ويدون تو به ماه در چو سرطاني

در بزم به تن چو ديبايي
در رزم به دل چو سخت سنداني

نيي رسول و ترا نيست در زمين سايه
نيي خداي و ترا نيست در جهان ثاني

ازين مطموره تن جاي در معموره جان کن
که در مقصوره عزلت عروسانند روحاني

بسيج قورخانه شه بري گر در بيابانها
نپويد در بيابانها نسيم از تنگ ميداني