ديوان صائب

ديده از وضع مکرر خون خود را مي خورد
ورنه دل در هر تپيدن عالم ديگر شود

دار نتواند سر منصور را در بر گرفت
شاخ زندان مي شود بر ميوه چون کامل شود

هر که بردارد سر از نخوت ز پاي اهل فقر
خاک چون شد کاسه در يوزه سايل شود

همچو چشم بد بلايي نيست حسن و عشق را
در ميان بلبل و گل شبنمي حايل شود

در بيابان سهل باشد چشم پوشيدن ز خضر
واي بر آن کس که از ياد خدا غافل شود

جان ز قرب جسم در رفتن گراني مي کند
هر که با کاهل رفيق راه شد کاهل شود

مشت خاکي چون شود سيلاب را مانع ز بحر؟
ديده ما را کجا ديوار و در حايل شود؟

تا به چند اي غنچه لب در پرده خواهي حرف گفت؟
دست بردار از دهان تا بوستان پر گل شود

در خم هر حلقه يک عالم پريشان خفته است
آه اگر آن زلف از باد صبا درهم شود

در سبک مغزان اثر کمتر کند رطل گران
نيست هر کس را شعوري، چون شعورش کم شود؟

مي برد گيرايي از کف روي تلخ ميزبان
خشک از آن در بحر دايم پنجه مرجان شود

شور عشق از پرده دل عاقبت بيرون فتاد
اين نمک تا چند پنهان در کباب من شود؟

در کتاب هستي من نقطه اي بي سهو نيست
حيف از اوقاتي که صرف انتخاب من شود

مي شود چون گل به اندک فرصتي پا در رکاب
روي هر کس از شراب بيغمي گلگون شود

ذکر از جسم گرانجان مي کند دل را خلاص
دانه غافل از بهاران در ته گل کي شود؟

چون گره در موفتد واکردن او مشکل است
دل رها از قيد آن مشکين سلاسل کي شود؟

شوخ چشمي پرده شرم و حيا را مي درد
سوزن عيسي نهان در جيب مريم کي شود؟

در دل سنگ اين شرار شوخ جولان مي کند
سخت جاني مانع آمد شد غم کي شود؟

از هجوم آهوان صحرا به مجنون تنگ شد
عشق در هر جا بود هنگامه پيدا مي شود

مي فتد در رشته کارم ز گوهر صد گره
چون صدف گر عقده اي از کار من وا مي شود

ديده هرکس که روشن شد به نور اتحاد
نه فلک در ديده اش يک چشم بينا مي شود

بيضه از فرياد بلبل چون جرس نالان شده است
عشق در گهواره ناطق همچو عيسي مي شود

بر دد و دام است خون عاشقان صائب حرام
در دهان شير مجنون بي محابا مي شود

مي زند غيرت نمک بر ديده خونبار من
در سر هرکس که شور عشق پيدا مي شود

خودنمايي کار ما را در گره انداخته است
قطره چون برداشت دست از خويش دريا مي شود