ديوان صائب

در ته هر خاربن صياد دام افکنده اي است
آهوي مغرور را بنگر چه غافل مي رود

دانه تا در خاک پنهان است رزق برق نيست
سر به دنبالش گذارد چون به خرمن مي رود

رنگ رخسار چمن در فکر بال افشاندن است
آب ده چشمي که فصل سير گلشن مي رود

در چمن چون حرف آن بالاي موزون مي رود
سرو چون دزدان ز راه آب بيرون مي رود

دانه اي در صيدگاه عشق بي رخصت مچين
کز بهشت آدم به يک تقصير بيرون مي رود

آهوانش در سواد چشم خود جا مي دهند
هر که صائب از سواد شهر بيرون مي رود

گر نه از خلوت شود اسرار حکمت منکشف
چون مي نارس چرا در خم فلاطون مي رود؟

مي شود شيرين به اميد گهر درياي تلخ
جان به ذوق صحبت جانانه در خون مي رود

همچو داغ لاله مادر خون حصاري گشته ايم
هر که مي آيد به اين ويرانه در خون مي رود

مي کند از سايه آن جامه گلگون احتراز
گرچه از جرأت دل ديوانه در خون مي رود

تازه مي گردد چو داغ لاله صائب داغ من
هر که را بينم جگردارانه در خون مي رود

حاجت دام و کمندي نيست در تسخير من
چون ترا مي بينم از خونم رواني مي رود

مي نمايد گوهر شب تاب در شب خويش را
از خط شبگون فروغ آن لب ميگون فزود

اهل دل را صحبت بي نسبتان مهر لب است
غنچه هيهات است در دامان گلچين وا شود

دست و پاي باغبان بوسيدن از دون همتي است
سعي کن تا بي کليد اين در به رويت وا شود

از لب شيرين او هر جا که حرفي بگذرد
در شکر طوطي چو مغز پسته ناپيدا شود

حلقه بر در کوفتن چون مار دلرا مي گزد
بسته بهتر آن دري کز سخت رويي وا شود

قفل دل را نيست مفتاحي بغير از دست سعي
سنگ زن بر سينه تا اين در به رويت وا شود

مي شود قدر سخن سنجان پس از رفتن پديد
جاي بلبل در چمن فصل خزان پيدا شود

جنبش نبض است بر بيماري و صحت دليل
هر چه مستورست در دل، از زبان پيدا شود

گرچه ممکن نيست ديدن از لطافت روح را
در تن سيمين او بي پرده جان پيدا شود

بيغمان را نيست ره در خلوت ارباب حال
غنچه خسبان را کجا دل از گلستان وا شود؟

جان کامل را نباشد در تن خاکي قرار
مي شود زندان صدف بر قطره چون گوهر شود

نيست قيل وقال را جا در دل عارف که موم
از قبول نقش گردد ساده چون عنبر شود

شمع مي دزدد زبان خويش را صائب به کام
در شبستاني که کلک من سخن گستر شود