ديوان صائب

گرچه آب از سايه اش چون ابر رحمت مي چکيد
از نگاه گرم آتش در جهان افکنده بود

راست بوده است اين که ريزد درد بر عضو ضعيف
پيچ و تاب زلف در موي ميان افکنده بود

قامت او در نمي آيد به آغوش کسي
ورنه هر تيري که ديدم با کمان همخانه بود

پيش ازين روي دو عالم در دل ديوانه بود
کعبه اول سنگ صندل ساي اين بتخانه بود

راحت منزل نگردد سنگ راهش همچو سيل
شوق هر کس را که در راه طلب هادي بود

شد به آزادي علم تا رفت در گل پاي سرو
يک قدم راه از گرفتاري به آزادي بود

در دل عاشق ندارد راه غير از فکر دوست
اين تنور گرم جز طوفان نمي گيرد به خود

خاکيان بيجا دلي در مهر گردون بسته اند
اين تنور سرد هرگز نان نمي گيرد به خود

زخم من از رشته مريم نگردد بخيه گير
تا به گردن سوزن عيسي چرا در خون رود؟

آه من کي عرض حال خود به گردون مي کند؟
پست فطرت وقت حاجت بر در هر دون رود

عمر چون سيل و عدم دريا و ما خاروخسيم
در رکاب سيل، خار و خس به دريا مي رود

مرگ را آلودگي کرده است بر ما ناگوار
نقره بي غش در آتش بي محابا مي رود

در قيامت هم نمي يابد حريم سينه را
از خرام او دل هرکس که ازجا مي رود

بر اميد وعده شب در ميان زلف او
روزگاري شد که روز از کيسه ما مي رود

سرو مشرب در زمين هند بالا مي کشد
آب مي آيد به اين گلزار و صهبا مي رود

کي نهد صائب قدم بر ديده گريان من؟
آن که از رنگ حنايش خار در پا مي رود

اين سر سختي که از سنگ ملامت خورده است
زود دل در حلقه اهل سلامت مي رود

در خرابات مغان بي عصمتي را راه نيست
دختر رز با سيه مستان به خلوت مي رود

از دل صد پاره صائب چه مي پرسي نشان؟
مدتي شد در رکاب اشک حسرت مي رود

پاي در گل ماندگان را قوت رفتار نيست
ياد دريا مي کند سيلاب و از خود مي رود

بيخودي مي آورد با گلرخان همخانگي
مي نمايد چشم او در خواب و از خود مي رود

گر فتد زاهد به فکر قامت او در نماز
مي گذارد پشت بر محراب و از خود مي رود

هر که يابد لذت تنها روي و بيخودي
همرهان را مي کند در خواب و از خود مي رود

مفلس از بزم شراب ما توانگر مي رود
ابر اينجا تا کمر در آب گوهر مي رود

چشم ما در حشر خواهد داد شکر خواب داد
تلخي بادام ما از شور محشر مي رود