ديوان صائب

دست من چون برگ تاک از رعشه ساغر گير نيست
باده چون مينا دگرها در گلويم مي کنند

گرچه مي سازم جهاني را زصهبا تر دماغ
هر کجا سنگي است در کار سبويم مي کنند

مي شود بر ديده من عالم روشن سياه
جاي مي گر آب حيوان در کدويم مي کنند

طاق ابرويي که من ديدم ازين سنگين دلان
قبله را در گوشه گيري طاق نسيان مي کنند

چون سر فکرت به جيب و پاي در دامن کشند
بي نياز از تاج و تخت پادشاهي مي شوند

آتش دوزخ زننگ ما نهان در سنگ شد
نامه ما را مگر فردا به دست ما دهند

بر تو از گوش گران اين وحشت آبادست خوش
زود در فرياد مي آيي اگر گوشت دهند

خون ما را روز محشر شاهدي در کار نيست
لاله رخساران به خون ما شهادت مي دهند

نيست حيف و ميل در ميزان عدل کردگار
هر چه زين سر بر تو افزودند زان سر کم نهند

زود باشد حشرشان در خاک با قارون شود
اين گرانجانان که سيم و زر به روي هم نهند

از دو عالم در گذشتم تا شدم فرد از جهان
زور بر راه آورد چون راهرو تنها بود

ناله اي کرديم و آتش در نهاد خود زديم
چون سپند آرام ما موقوف يک فرياد بود

چشم او را فرصت نظاره مي بايست داد
نرگس اين باغ را در خواب چيدن زود بود

تا دماغ ما به هوش آمد جهان افسرده گشت
عيد طفلان بود تا ديوانه در بازار بود

شب که بي روي تو در پيمانه مي مي ريختم
خنده مينا به گوشم ناله بيمار بود

يوسف ما در دل چه بر سر بازار بود
اين گل از صبح ازل شيدايي دستار بود

نيست صائب راه بر افلاک جان تيره را
قسمت خاک است هر دردي که در ساغر بود

از کشاکش يک زمان آسوده ام نگذاشت چرخ
فرش دايم چون کمان در خانه من زور بود

سرمه خواب گران در چشم پر خون داشتم
بستر و بالين من چون لاله تا از سنگ بود

بود در قيد محبت تا دلم خود را شناخت
از حلاوت اين شکر دايم اسير تنگ بود

از تهي چشمان گره در کار من امروز نيست
آب کشت من مدام از چشمه غربال بود

از خودآرا، دست بر دنيا فشاندن مشکل است
در ته سنگ است هر دستي که با خاتم بود

هر که صائب نفس سرکش را نسازد زيردست
در حقيقت کمتر از زال است اگر رستم بود

در دل صائب ندارد عالم پر شور راه
آب گوهر را چه غم از تلخي عمان بود؟

گر ببندد محتسب ميخانه را در، گو ببند
ساقي و نقل و شراب ما لب ميگون بود