ديوان صائب

در چنين وقتي که مي ريزد زهم اوراق عمر
صائب از غفلت همان ترتيب ديوان مي کند

سينه را دل چاک مي سازد به اميد وصال
پسته را شوق شکر در پوست خندان مي کند

غافل است از پاي خواب آلود من در زير سنگ
آن که از کويش مرا تکليف رفتن مي کند

ديده باريک بين را مي شود مويي حجاب
رشته عالم را سيه در چشم سوزن مي کند

قامت خم مي شود مانع ز رفتن عمر را
سنگ اگر لنگر در آغوش فلاخن مي کند

گرچه صددل هست چون تسبيح در هر رشته اش
دل به زلفش جاي خود باز از تپيدن مي کند

هست در ميزان بينش هر سبک مغزي گران
برگ کاهي چشم را منع از پريدن مي کند

تيشه را از خون خود فرهاد رنگين مي کند
زهر غيرت مرگ را در کام شيرين مي کند

عرش و کرسي معني در پيش پا افتاده اي است
چون به وقت فکر صائب دست بالين مي کند

چشم ميگوني که من زان باده پيما ديده ام
درد مي را در قدح بيهوشدارو مي کند

شرم حسن شوخ را کي پرده سازي مي کند؟
برق در ابر بهاران تيغ بازي مي کند

ساده کن از نقش لوح سينه خود را که صبح
دست در آغوش مهر از پاکبازي مي کند

قدر منزل را بيابانگرد مي داند که چيست
کعبه کي اين جلوه در چشم حجازي مي کند؟

پيش دريا چشم آب از چشمه پل مي دهد
عمر هر کس صرف در عشق مجازي مي کند

در دل هر کس که مهمان مي شود عشق فضول
خانه را اول ز صاحب خانه خالي مي کند

گر به ظاهر ليلي از احوال مجنون غافل است
در لباس چشم آهو ديده باني مي کند

عندليبي را که از گل با خيال گل خوش است
جلوه گل خار در چشم تماشا بشکند

از شکستن تيغ ما در موج جوهر گم شده است
دست بيداد فلک ديگر چه از ما بشکند؟

از حباب ما گره در کار بحر افتاده است
مي کشد دريا نفس هر گاه ما را بشکند

هر که بيش از ظرف مي بخشد به ارباب سؤال
کاسه در يوزه را بر فرق سايل بشکند

چون سپند آيد سويدا در دل عاشق به رقص
پرده تا از روي خود آن آتشين سيما فکند

هر که پشت پا نزد بر خواب در راه طلب
کي به منزل مي تواند پا به روي پافکند

من به آهي کوه غم از پيش دل برداشتم
رخنه ها فرهاد اگر از تيشه در خار افکند

با دل آزاران مدارا کن که هيچ از شان شهد
کم نگردد گر سپر در پيش زنبور افکند

هر که اينجا جمع سازد خويش را، فرداي حشر
خويش را چون قطره در درياي غفران افکند