ديوان صائب

کوه غم بر سينه من ابر رحمت مي شود
در دل من داغ کار چشم بينا مي کند

از هوا گيرند چشم پاک را سيمين بران
شبنم ما در گلستان جاي خود وا مي کند

از سخن آخر به دولت مي رسند اهل سخن
مور در دست سليمان جاي خود وا مي کند

ابر احسان مي کند در خاک تيغ برق را
باد دستي خرمن ما را حيات مي کند

آب روشن مي کند ظاهر ضمير خاک را
نغمه در دل هر چه مي باشد مصور مي کند

تشنه جانان را کجا سيراب ساغر مي کند؟
ريگ در يک آب خوردن بحر را بر مي کند

شکوه را در دل مکن پنهان که اين آتش عنان
بيضه فولاد را همچشم مجمر مي کند

در حريم حسن گستاخ است چشم پاک بين
شبنم از دامان گل بالين و بستر مي کند

مي کند آخر ز راه تنگ چشمي لاغرش
رشته را فربه در اول گرچه گوهر مي کند

تا غبار خط لب لعل ترا در بر کشيد
گوهر از گرد يتيمي خاک بر سر مي کند

سرو سيمين ترا ديده است هر کس در لباس
جان بي تن را تن بي جان تصور مي کند

در تماشاي تو از بس کرده ام قالب تهي
هر که مي بيند مرا بي جان تصور مي کند

دل چنين گر بر در و ديوار خود را مي زند
خانه ام را زود چون مجمر مشبک مي کند

هر که از صدق طلب آتش ندارد زير پا
خار در پي کردنش کار بلارک مي کند

گرچنين آن چشم جادو رخنه در دل مي کند
از دلم هر رخنه اي را چاه بابل مي کند

چون کشم آه از جگر، کز بيم خوي نازکش
شمع دود خود گره چون لاله در دل مي کند

از دلم هر پاره اي محوست در هنگامه اي
خار اين وادي چه با دامان محمل مي کند

مي کند نيکي و در آب روان مي افکند
هر که نقد جان نثار تيغ قاتل مي کند

ناوک تقدير ني در ناخنت نشکسته است
کاوش مژگان چه مي داني چه با دل مي کند

نيست حسن و عشق اگر يکرنگ با هم، از چه رو
خنده گل رخنه در منقار بلبل مي کند؟

خرده اي چون غنچه هر کس را که باشد در گره
زير چندين پرده از رخسار او گل مي کند

مي خورد رزق حلال، آن کس که در ملک وجود
کسب خود را پرده روي توکل مي کند

قامت خم بيش مي سازد شتاب عمر را
سيل را پا در رکاب سرعت اين پل مي کند

در ضمير خاک خواهم غوطه چون قارون زدن
گر چنين پشت مرا بار گنه خم مي کند

نرم کن دل را به آه آتشين کاين مشت خون
سخت چون گرديد، در تن کار پيکان مي کند