ديوان صائب

هر که قطع راه مطلب در رکاب دل کند
هفتخوان چرخ را چون آه يک منزل کند

خاک در دستش بود، چون باد، هنگام رحيل
هر که اوقات گرامي صرف آب و گل کند

هر که مي داند به سعي اين راه را نتوان بريد
خواب در هر جا که سنگيني کند منزل کند

نعل در آتش گذارد هر که را درد طلب
هفتخوان چرخ را چون آه يک منزل کند

خون کند کفران نعمت باده را در ساغرش
هر که با جام سفالين ياد جام جم کند

آسمان از برق آهم دست و پا را گم کند
شور اشک من نمک در ديده انجم کند

نيست صائب مطلب هر کس که شهرت از سلوک
در زمين نرم چون ريگ روان پي گم کند

سالها شد چون شرر در سينه مي دزدم نفس
تا مگر آن سنگدل با خويش همرازم کند

باد دستان را به احسان دستگيري کن که بحر
در سخاي ابر با روي زمين احسان کند

ز اشتياق آن لب شکرفشان شد دل دو نيم
پسته را در پوست اميد شکر خندان کند

صبر و طاقت برنمي آيد به کوه درد و غم
قاف را عنقا چسان در زير پر پنهان کند؟

مي تراود گريه از رخسار اهل درد را
آب هيهات است خود را در گهر پنهان کند

مي شود روشن زآتش بوي هر هيزم که هست
نيست ممکن عيب خود کس در سفر پنهان کند

از فريب خال او ايمن مشو صائب که حسن
در دل هر دانه اي دام دگر پنهان کند

مي کند تأثير در آهن دلان هم حرف سخت
چشم سوزن را اگر آهن ربا روشن کند

سالها مي بايدش زد غوطه در درياي خون
هر سبکدستي که خار از پاي ما بيرون کند

کو تهي دست درازش را بود در آستين
هر که مي خواهد به احسان خلق را ممنون کند

جان کند در تن زآب خضر خون مرده را
چشم پر خون آنچه از شب صرف بيداري کند

غوطه در خون شفق زد مهر از تيغ زبان
اين سزاي آن که با عالم زبان بازي کند

آن که از آيينه مي پوشيد رخسار از حيا
اين زمان در ساغر مي چهره پردازي کند

خاک را ته جرعه اش چون طور در رقص آورد
عشق دريا دل چو عزم باده پيمايي کند

مي تواند بر کمر زد دست در ديوان حشر
هر که امروز از بصيرت کار فردا مي کند

خامشي از هرزه گويان است در ديوان عشق
دل همان از ساده لوحي نامه انشا مي کند

صد بهشت از عشق در هر گوشه اي آماده است
زاهد کوته نظر جنت تمنا مي کند

آن که رو در خلوت آيينه تنها کرده است
کاش مي دانست تنهايي چه با ما مي کند