ديوان صائب

تنگدستي نفس سرکش را شود رهبر به حق
ابر چون بي آب گردد روي در دريا کند

نيست از عرض تجمل تنگ چشمان را گزير
دانه صد تيغ زبان در خوشه اي پيدا کند

در فضاي لامکان از تنگي جا شکوه داشت
دل چه بال و پر درين دامان صحرا واکند؟

تيغ بردارد به انداز سرش هر موجه اي
خودنمايي چون حباب آن کس که در دريا کند

هر که بال و پر چو سرو از همت والا کند
سير با استادگي در عالم بالا کند

اين دم گرمي که من از چرب نرمي ديده ام
نخل مومين مي تواند ريشه در خارا کند

زود عالم را کند زنگار در چشمش سياه
هر که چون آيينه عيب خلق را پيدا کند

مي توان زير فلک آهي به کام دل کشيد
بال اگر در بيضه فولاد، جوهر وا کند

بر شکوه دل فلک در غنچه خسبي تنگ بود
آه ازان روزي که اين سيمرغ شهپر وا کند

گوهر دل تا بود در قيد تن ناسفته است
از صدف بيرون چو آيد چشم گوهر وا کند

هر طرف موري کمند جذبه اي چين کرده است
در نيستان چون ميان خويش شکر وا کند؟

حسن عالم سوز را دود سپندي لازم است
چشم هيهات است در بزم تو مجمر وا کند

شکوه دل را به آه سرد صائب مي برم
غنچه در پيش نسيم صبح دفتر وا کند

مي توان در گوشه عزلت به خود پرداختن
يوسف ما را مگر دل چاه و زندان وا کند

اختر اقبال خال و خط بلند افتاده است
جاي خود را مور در دست سليمان وا کند

مي شود ملک سليمان، خانه اي چون چشم مور
گر در دل ميزبان بر روي مهمان وا کند

آن که مي گويد قيامت بر نمي خيزد، کجاست؟
تا در آن مژگان تماشاي صف محشر کند

آتش غيرت سراسر مي رود در جان خضر
تا مباد از چشمه حيوان کسي لب تر کند

خار در پيراهنش مي ريزد از زخم زبان
عشق هر کس را که مي خواهد زبان آور کند

مي کند از مهرباني شير مادر را زياد
طفل بدخو هر قدر خون در دل مادر کند

در رگ جان هر که را چون رشته پيچ و تاب هست
بي کشاکش سر برون از روزن گوهر کند

کي غم همراه دارد هر که در منزل رسيد؟
خضر چون سيراب شد کي ياد اسکندر کند؟

استخوان را کرد صائب در تن من جوي شير
خون گرم من نمي دانم چه با نشتر کند

قطره اي اشک مروت نيست در چشم سحاب
دانه اميد ما از خاک چون سر بر کند؟

پرده خود پيش هر ناشسته رو نتوان دريد
بلبل ما گريه را در دامن گل سر کند