ديوان صائب

چون قلم شق در سر فرهاد سنگين دل فتاد
اين سزاي آن که ناحق تيشه بر خارا زند

در دل شب هر که جامي از مي احمر زند
صبحدم با آفتاب از يک گريبان سرزند

وقت رفتن زردرويي مي برد با خود به خاک
هر که چون خورشيد تابان حلقه بر هر در زند

خشک چون موج سراب از شوره زار آيد برون
غوطه گر لب تشنه ديدار در کوثر زند

مي توان تا در ته يک پيرهن با گنج بود
از ضمير خاک هيهات است قارون سرزند

جام خالي غوطه در خم بي محابا مي زند
ابر چون بي آب شد بر قلب دريا مي زند

در زوال خويش چون خورشيد مي سوزد نفس
مهر خود از نامجويان هر که بالا مي زند

مي کند طي راه چندين ساله را در يک قدم
راه پيمايي که پشت پا به دنيا مي زند

چون خروس بي محل بر تيغ مي مالد گلو
هر که در بزم بزرگان حرف بيجا مي زند

در دل شيرين به زور دست نتوان جاي کرد
تيشه بيجا کوهکن بر سنگ خارا مي زند

مي کند ضبط نفس در زير آب زندگي
صائب از تيغ شهادت هر که سروا مي زند

جام چون خالي شود سر مي نهد در پاي خم
ابر چون بي آب شد بر قلب دريا مي زند

مي شود از سنگ طفلان چون تن مجنون کبود
خال ليلي جامه در نيل مصيبت مي زند

هر که چون عنقا کنار از مردم عالم گرفت
در لباس گوشه گيري فال شهرت مي زند

مي شود چون لاله روشن شمع اميدش زسنگ
کاسه در خون جگر هر کس به رغبت مي زند

هر که در دولت نبيند پيش پاي خويش را
گر سراپا چشم گردد پا به دولت مي زند

گرچه از طوفان کثرت هر زمان در عالمي است
قطره ما ساغر از درياي وحدت مي زند

سير چشمان را نسازد تنگدستي دربدر
حلقه خود را از تهي چشمي به هر در مي زند

مي فزايد حرص را نعمت که در درياي شهد
دست و پا مور حريص از بهر شکر مي زند

هر که دامن بر ميان در چيدن گل مي زند
آستين بر شعله آواز بلبل مي زند

با لب خاموش هر کس غوطه در خون مي زند
بوسه چون ساغر بر آن لبهاي ميگون مي زند

چون زتاب مي رخت بر لاله پهلو مي زند
غنچه در پيش گل روي تو زانو مي زند

شانه چون بر زلف خود آن عنبرين مو مي زند
در بيابان داغهاي لاله را بو مي زند

از نزول آيه رحمت بود در پيچ و تاب
هر که زير تيغ جانان چين بر ابرو مي زند

پاکبازاني که دست از رشته جان شسته اند
بي تکلف بحر را چون موج در بر مي کشند