ديوان قاآني

قسمت برند از نعمت در رحم بنات
روزي خورند از کرمت در شکم بنين

فضل خداي در همه حالي ترا پناه
سير سپهر در همه کاري ترا معين

گاه از در ملاعبه بوسيدمش ذقن
گاه از در مداعبه بربودمش ز زين

در بر کشيده پيکر آن ترک سيمتن
در کف گرفته غبغب آن شوخ ساتگين

در چشم مي نيايد خصمش ز بس نزار
در هم مي نگنجد بختش ز بس سمين

آبستنند مهر ترا در رحم بنات
آماده اند حکم ترا در شکم بنين

در چشم ترم اشک رخ زرد فتاده
زانگونه که در چشمه دمد لاله خودرو

در حلقه زهادم و زان حلقه برونم
چون رشته که در حلقه ز حلقه است برونسو

در روي زمين تالي چرخست به قدرت
در روز وغا ثاني دهرست به نيرو

در چنبر چوگانش فلک همچو يکي گوي
در ساحت ميدانش زمين همچو يکي گو

از لجه خاطر به در آوردم در دم
غواص وش اين نظم که چون رشته لؤلؤ

بر در قصرش هزار بنده چو ارغون
در بر بارش هزار برده چو منکو

تخت در زير و بخت در فرمان
نصر همدوش و عافيت همراه

به دعوت نعمش هر که در زمانه مزيل
به دعوي کرمش هر چه در جهان آگاه

چو شد عهد تو در کام دوستان شيرين
چو زهر قهر تو در جان دشمنان جانکاه

عيدست و ساقي در قدح، صهبا ز مينا ريخته
در گوهر الماس گون لعل مصفا ريخته

کرده پي اکسير جان در طلق زرنيخ روان
در ساغر سيماب سان گوگرد حمرا ريخته

طبعش نهالي بارور جودش شکوفه لطف بر
پيوسته در شاخش ثمر در باغ ديبا ريخته

رسيد آنکو خروش چنگ در گوشش سرود چنگ
رسيد آنکو نواي ناي در هوشش نواي ني

بجز اندر پي الا نيايد در بيانت لا
بجز در عرصه هيجا نگردد بر زبانت ني

دوش در کنجي ز رنج روزه بودم تنگدل
کز برون آسيمه سر، پيکي درآمد در سراي

بر در خدمت بغير از حلقه طاعت مکوب
بر در طاعت بغير از جبهه خدمت مساي

در خدمتش آنان که سر از پاي شناسند
در ديده ارباب عقولند دوابي

مشکل که شود با سخطش در دل اصداف
يک قطره ازين پس به شبه در خوشابي

واجب و در عالم امکان معاذالله غلط
ممکن و در عالم واجب چه نازيباستي