ديوان صائب

مي کند عاشق دل خود را تهي در بزم وصل
رهرو آگاه خار از پا به منزل مي کشد

در چنين وقتي که مي بايد به حق پرداختن
هر نفس دل را به جايي فکر باطل مي کشد

روي سختي کز دل چون آهن او ديده ام
گر شوم در سنگ پنهان، چون شرارم مي کشد

بر زمين از ناز زلف او چو دامان مي کشد
بوي پيراهن سر خود در گريبان مي کشد

ياد مژگان تو هر شب در حريم سينه ام
شانه از نشتر به زلف رشته جان مي کشد

کي سر از تيغ شهادت جان روشن مي کشد؟
شمع در راه نسيم صبح گردن مي کشد

نيست مانع حسن را مستوري از خون ريختن
گل به خون بلبلان در غنچه دامن مي کشد

مي فتد در اوج عزت طشتش از بام زوال
بر زمين چون آفتاب آن کس که دامن مي کشد

چون فلک هر سبزه شوخي که مي خيزد زخاک
گردني در راه آن آهوي مشکين مي کشد

زود خواهد شد نهان در زير دامان زمين
آن که دامن بر زمين از راه تمکين مي کشد

صائب ماه نور در دلبري گرچه طاق افتاد(ه)
بر زمين خط پيش آن محراب ابرو مي کشد

عيش اين گلشن به خون دل چو گل آميخته است
غوطه در خون مي زند هر کس که اينجا بشکفد

خنده هاي بي تأمل را ندامت در قفاست
زود بي گل گردد آن گلبن که يکجا بشکفد

عيش چون شد عام، گردد پرده چشم حسود
واي بر آن گل که در گلزار تنها بشکفد

نسبت آن طره شاداب با سنبل خطاست
آب کي در پيچ و تاب از زلف سنبل مي چکد؟

زود خواهد دست گلچين را گرفتن در نگار
لاله هاي خون که از منقار بلبل مي چکد

صائب از کلک سخن پرداز ما در آتش است
خون گرمي کز سر منقار بلبل مي چکد

تا که از داغ غريبي غوطه در خون زد، که باز
همچو زخم تازه از صبح وطن خون مي چکد

گر يمن را نيست دل خون زان عقيق آبدار
از چه از هر پاره سنگي در يمن خون مي چکد؟

مي شود فواره خون خامه صائب در کفم
بس که از گفتار دردآلود من خون مي چکد

کوهکن هر کاسه خوني که خورد از دست رشک
از مزارش در لباس لاله بيرون مي دمد

اتصال بحر بر بي دست و پايان مشکل است
در گذار سيل اين خاشاک مي بايد فشاند

سرو را هر چند سرکش تر کند آب روان
نقد جان در پاي آن بيباک مي بايد فشاند

کاروان يوسف از کنعان به مصر آورد روي
دولت بيدار رفت و پاي ما در خواب ماند

زان گهرهايي که مي شد خيره چشم عقل از و
در بساط زندگي گرد و کف و خوناب ماند