167906 مورد در 0.10 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
يارب اين آيينه و آيينه داران را چه شد؟
چون قلم پايي که در راه سخن فرسوده شد
آب روي من چو گوهر در صدف پالوده شد
هر که از سيمين بران قانع به يک نظاره شد
پوست از زور جنون بر پيکر من پاره شد
سينه صبح از شکوه مهر تابان پاره شد
ورنه ما را هر حبابي خلوت جانانه شد
چون سبو با دست خالي هر که در ميخانه شد
تاک را در گريه کردن عقده از دل وا نشد
هر که در اينجا بهشت دلگشاي خود نشد
واي بر آن کس که بيرون از رضاي خود نشد
حلقه اي هر چند ازان زلف پريشان کم نشد
زال را سيمرغ مي بايد به زير پر کشد
پا به دولت مي زند هر کس که پا زين درکشد
جوش اين مي چون صراحي گردن از خم برکشد
هر که اينجا گردن از بهر تماشا مي کشد
زنگ بر آيينه ام چون سرو بالا مي کشد
آن که دامان خود از دست زليخا مي کشد
در گذار مرغ بي پر دام عنقا مي کشد
در دل آتش دم خوش عود و عنبر مي کشد
هر که صائب در دل شب يک دو ساغر مي کشد
حلقه از نقش قدم در گوش منزل مي کشد
تيغ خود را بر فسان گاهي زساحل مي کشد
از کلوخ و سنگ مجنون ناز محمل مي کشد
خون گرمي را که تيغ از دست قاتل مي کشد