ديوان صائب

مهر بر لب زن که از يک خنده بيجا که کرد
غوطه در خون شفق خورشيد عالمتاب زد

قطع شد در يک نفس راه هزاران ساله اش
هر که صائب پشت پا بر عالم اسباب زد

هر که پشت پاي چون شبنم به آب و رنگ زد
در حريم مهر تابان تکيه بر اورنگ زد

چون صدف در دامن خود گوهر مقصد نيافت
تا به جان بي نفس غواص بر دريا نزد

خون دل شد در بساط سينه اش ياقوت و لعل
هر که زير تيغ چون کهسار دست و پا نزد

گرد آن وحشي به جست وجو نمي آيد به چشم
قطره بيش از من کسي در دامن صحرا نزد

جوش خون صائب دل تنگ مرا در هم شکست
هيچ کس جز زور مي سنگي بر اين مينا نزد

شد ز وصل غنچه صائب مشکبو باد سحر
واي بر آن کس که دستي بر در دلها نزد

در بياباني که از گم کرده راهان است خضر
چشم آن دارم که نقش پا به فريادم رسد

بردباري پيشه خود کن که در راه سلوک
هر که سنگين تر بود بارش به منزل مي رسد

بي پروبالي است در راه طريقت بال و پر
کشتي بي بادبان اينجا به ساحل مي رسد

بيش مي خواهد ز قسمت، ورنه از خوان نصيب
آنچه در کارست بي زحمت به سايل مي رسد

روي او در دور خط دلخوش کن احباب شد
راه خود را پاک سازد خون چو مشک ناب شد

در همين جا سر برآورد از گريبان بهشت
هر که را زخمي از آن شمشير فتح الباب شد

هيچ کس را دل به من از دوستان صائب نسوخت
گرچه عمرم صرف در دلسوزي احباب شد

جهل دارد همچنان خم در خم عصيان مرا
گر به ظاهر قامت خم گشته ام محراب شد

چون رگ سنگ است اهل درد را بر دل گران
در ميان زخمها زخمي که بي خوناب شد

نيست در دل خاري از منع چمن پيرا مرا
جوش گل مانع مرا از سير اين گلزار شد

جذبه شوق تو هر کس را گريبان گير شد
هر سر مو بر تنش در قطع ره شمشير شد

همچو مغز پسته طوطي در شکر پنهان شده است
کلک شکر بار صائب تا سخن پرداز شد

داشت چون طوطي نهان در زنگ، خودبيني مرا
چشم پوشيدم ز خود، آيينه ام بي زنگ شد

حسن چون بي پرده گردد پخته سازد عشق را
شمع در فانوس شد، پروانه ما خام شد

طالع از ليلي ندارم، ورنه در دشت جنون
هر کجا وحشي غزالي بود با من رام شد

پاس وقت از تيغ خونريزست حصن عافيت
غوطه در خون مي زند مرغي که بي هنگام شد

بر نمي آيد ز فکر صيد، باز بسته چشم
مي خورد در خواب خون چشمي که خون آشام شد