ديوان صائب

از خجالت آب چون شبنم شود آن ساده دل
کز چمن در حلقه احباب گل مي آورد

کوچه زنجير بن بست است در ظاهر، ولي
هر که رفت آنجا سر از صحرا برون مي آورد

نامه شوق مرا هر کس گذارد در بغل
چون کبوتر بال و پر از پا برون مي آورد

در رياض حسن او هر کس به گل چيدن رود
همچو نرگس ديده حيران برون مي آورد

در طلب هر کس که چون غواص پا از سر کند
از دل دريا گهر آسان برون مي آورد

باده انگور و آب خضر از يک چشمه اند
مرد دل در سينه هر کس شراب گور خورد

هر که پيش تلخرويان مهر از لب بر نداشت
آب شيرين چون صدف در عين دريا مي خورد

يار ما در پرده شب باده تنها مي خورد
سازگارش باد يارب گرچه بي ما مي خورد

مي کند خون در دل صياد، آهوي حرم
هر که پا از حد خود بيرون نهد پا مي خورد

هر که از مهر خموشي مي تواند جام ساخت
آب شيرين چون گهر در قعر دريا مي خورد

لطف حق در سنگ روزي مي رساند بي دريغ
بهر روزي آدمي چندين چرا غم مي خورد؟

فيض اهل جود يکسان است در موت و حيات
کاروان روزي همان از خاک حاتم مي خورد

غوطه در خون شفق زد ماه نو تا رزق يافت
کيست کز گردون لب ناني مسلم مي خورد؟

ز انتظار حشر، ارباب نظر در آتشند
شمع مي سوزد چو صحبت دير بر هم مي خورد

من که روزي از دل خود مي خورم در آتشم
واي بر آن کس که نعمتهاي الوان مي خورد

پيش ازين مي ماند در خارا نشان پاي من
اين زمان پايم به سنگ از باد دامان مي خورد

در گلويش آب مي گردد گره همچون صدف
هر که روي دست جود از ابر نيسان مي خورد

تا مبادا بار باشد بر تن سيمين او
خون خود را گل در آن چاک گريبان مي خورد

نيست دامنگير چون خون حلال ما، چرا
خون ما را در لباس آن جامه گلگون مي خورد

اين جواب آن غزل صائب که راقم گفته است
تيغ دايم آب در جو دارد و خون مي خورد

پاي ليلي را نگارين مي کند خوناب درد
گر به سنگي در بيابان پاي مجنون مي خورد

تا زماه نو فلک آرد لب ناني به دست
از شفق هر شام صائب غوطه در خون مي خورد

بي تأمل دم مزن، کز لب گهر مي ريزدش
چون صدف هر کس سخن را در دهن مي پرورد

چون صدف در دامن خود گوهر مقصود يافت
هر که گرد خويش دوري چند چون گرداب زد

خضر و سير ظلمت و آب حيات افسانه است
تازه شد هر کس شراب کهنه در مهتاب زد