ديوان صائب

مي برم در بيضه فولاد بر جوهر حسد
بس که پيکان ستم بر دل نفس را تنگ کرد

در جهان مي خواست قحط شبنم جان افکند
آن که مژگان ترا چون مهر زرين چنگ کرد

فاش شد از يک قدح رازي که در دل داشتم
سوز پنهان مرا بي پرده اين تبخال کرد

سبحه را در دست زاهد چون سپند آرام نيست
تا دم گرم که محراب دعا را گرم کرد؟

از شفق زد غوطه در اشک ندامت آفتاب
اين سزاي آن که زير چرخ جا را گرم کرد

باد رنگين از شراب لعل دايم ساغرش
هر که در قتل من آن گلگون قبا را گرم کرد

دين و دل در کار آن زلف دو تا خواهيم کرد
عمر اگر باشد به عهد خود وفا خواهيم کرد

رعشه بر بازوي موج افتاد در درياي عشق
ما به اين بي دست و پايي چون شنا خواهيم کرد؟

نيست بي ياران گوارا باده هاي چون عقيق
چون سهيل اين جرعه در کار يمن خواهيم کرد

هر کسي را چون قدح دوري است در بزم سخن
نوبت ما چون رسد صائب سخن خواهيم کرد

تا نگارين شد زمي دست سبو در زير سر
دست ارباب طمع را از طلب کوتاه کرد

مي شود صائب به اندک جنبشي پا در رکاب
هر که چون نخل خزان برگ سفر آماده کرد

هر که چون آب روان آيينه خود ساده کرد
سرو را چون بندگان در پيش خود استاده کرد

هر که دنبال من آيد مست گردد در دو گام
نقش پارا مستي رفتار من پيمانه کرد

گرچه آمد نخلش از دست دعاي ما به بار
در برومندي به برگ سبز ياد ما نکرد

در چنين فصلي که آتش سر برون آرد زسنگ
عندليب ما سر از کنج قفس بيرون نکرد

مي تواند با تو در پيري هم آغوشم کند
آن که چندين گل برون از پرده خار آورد

چون يد بيضا فروغش نور مي سوزد به چشم
در نظر چون گوهر ما را خريدار آورد

در خم دام فراموشي به خود درمانده ايم
دانه اي از بهر مرغ ما مگر مور آورد

موج اگر گاهي به ساحل مي کشاند خويش را
مي کشد ميدان که دريا را در آغوش آورد

از گلاب صبح محشر هم نمي آيد به هوش
هر که در آغوش يک شب آن برو دوش آورد

شد برومند از سر منصور چوب خشک دار
در چه موسم نخل ما يارب ثمر مي آورد؟

هر که چون غواص مي سازد نفس در دل گره
صائب از دريا برون عقد گهر مي آورد

نخل مومين، ميوه خورشيد بار آورد و ريخت
در چه موسم نخل ما يارب ثمر مي آورد؟

حسن در هر جا که باشد چشم زخمي لازم است
سوزن از جيب مسيحا سربدر مي آورد