ديوان صائب

دل نياسود از تپيدن يک نفس در سينه ام
جاي خود را گرم اين سيماب نتوانست کرد

تا به سير کوچه باغ زلف خوبان راه برد
يک نفس در سينه دل آرام نتوانست کرد

در سياهي مي زند چون آب حيوان غوطه ها
چون عقيق آن کس که ترک نام نتوانست کرد

با فراغ بال، خود را چون تواند جمع ساخت؟
مرغ خود را جمع چون در دام نتوانست کرد؟

پنبه اي برداشت حلاج از سر مينا و رفت
هيچ کس اين باده را در جام نتوانست کرد

گرچه در آب و گل من عشق آبادي نهشت
مي توان زين مشت گل بتخانه ها آباد کرد

چون عقيق از دل سياهي خون خود را مي خورد
در تلاش نام هر کس خويش را هموار کرد

همچو بخت سبز گيرد از هوا زنگار را
از نمد آيينه ام تا روي در بازار کرد

نفس دل را غوطه در زنگ قساوت مي دهد
چون گدايي کز طمع فرزند خود را کور کرد

هر که در گلشن چو شبنم چشم عبرت باز کرد
بي توقف از جهان رنگ و بو پرواز کرد

در دل است آن کس کزاو آفاق عالم روشن است
باخت چشم آن کس که اين آيينه را پرداز کرد

داشت بي شيرازه آزادي پر و بال مرا
جمع خود را کبک من در چنگل شهباز کرد

هر که در دنيا فاني زاد عقبي جمع کرد
قسمت امروز خورد و دل زفردا جمع کرد

غوطه زد در چشمه خورشيد تا وا کرد چشم
هر که چون شبنم درين گلزار خود را جمع کرد

با سر آزاده اين بيهوده گردي تا به چند؟
کوه زير تيغ در دامان خود پا جمع کرد

عقده اي چون آسمان در رشته کارش فتاد
با تجر دهر که سوزن همچون عيسي جمع کرد

دست در پيري به هم سودن ندارد حاصلي
پيش ازين سيلاب مي بايست خود را جمع کرد

خرج روي سخت آهن شد به اندک فرصتي
خرده چندي که در دل سنگ خارا جمع کرد

شد سويدا حلقه بيرون در اين خانه را
بس که دل از سادگي تخم تمنا جمع کرد

بوي گل شد زير چندين پرده رسواي جهان
در دل صدپاره ام چون راز خود را جمع کرد؟

گر بياض گردن ميناي مي آيد به دست
در دل شب مي توان فيض سحر ادراک کرد

گر کند ساقي مسلسل دور جام باده را
چند روزي مي توان خون در دل افلاک کرد

گرچه صائب مي چکد آب حيات از خامه ام
دام بتوان از غبار خاطرم در خاک کرد

ابر رحمت در دهانش گوهر شهوار ريخت
چون صدف هر کس درين دريا دهن را پاک کرد

اشک تلخي در بساطش ماند از برگ حيات
هر که چون گل زندگاني صرف آب و رنگ کرد