ديوان صائب

خامسوزان هوس را روي در بهبود نيست
ساده لوح آن کس که داغ لاله را مرهم نهاد

يک دم خوش قسمت اولاد او صائب نشد
در چه ساعت يارب آدم پا درين عالم نهاد؟

نيست صائب کمتر از منزل حضور راه عشق
کافرم در راه اگر از منزلم آمد به ياد

شور دلها بيش شد صائب زخط سبز يار
در بهاران چشمه ها را آب مي گردد زياد

ز اضطراب دل دمي در سينه ام آرام نيست
بحر بر هم مي خورد چندان که ماهي مي تپد

چشم بد بسيار دارد در کمين اسرار عشق
کاه را پيوسته دل بر رنگ کاهي مي تپد

پرتو خورشيد چون تيغ از نيام آرد برون
ذره را در سينه دل خواهي نخواهي مي تپد

ديگران در خاک اگر سازند صائب زر نهان
ما به زير خاک رخسار چو زر خواهيم برد

در به روي طوطيان آيينه از زنگار بست
اين سزاي آن که از خلوت سخن بيرون برد

از شهيدان يک سر و گردن نباشم چون بلند؟
تيغ او در ماتم من زلف جوهر مي برد

واي بر آن کس که چون قمري درين بستانسرا
حاجت خود پيش سر و پاي در گل مي برد

از سرم تا نگذرد مي کم نگردد رعشه ام
همچو ماهي در ميان آب خوابم مي برد

يک سراسر رفت و در گلزار قحط دل فکند
طفل ما از بوستان بلبل به دامن مي برد

کي شود با ما طرف در عاشقي هر خام دست؟
کوهکن با سخت بازي اين قمار از ما نبرد

داغ ناسور مرا تحريک کس در کار نيست
آتش ما کي به بال طرف دامن مي پرد؟

صائب از نظاره ات گلزار اگر شد دور نيست
در تماشاي تو رنگ از روي گلشن مي پرد

مي خورد با ديگران مستانه بر ما بگذرد
در فرنگ اين ظلم و اين بيداد حاشا بگذرد!

سنبل و ريحان توان از دود آهش دسته بست
در دل هر کس که آن زلف چليپا بگذرد

کوه و صحرا در سفر بر يکدگر سبقت کنند
گر نسيم شوق او بر کوه و صحرا بگذرد

خاک مي مالد به لب تيغش زننگ خون من
آه اگر اين حرف در بزم شهيدان بگذرد

در زمين پاک صائب قطره گوهر مي شود
از صدف ظلم است خشک آن ابر نيسان بگذرد

لاله شبنم فريبت برگ گل را آب کرد
در مذاق لعل، آب و رنگ را خوناب کرد

هر که چون شبنم به خون دل شبي را روز کرد
دست در آغوش با خورشيد عالمتاب کرد

خون زغيرت در وجودم پوست بر تن مي درد
تا لب زخم که را تيغش دگر سيراب کرد؟

نعل وارون در طريق بندگي خضر ره است
کعبه را ديد آن که اينجا پشت بر محراب کرد