ديوان صائب

از تنور سرد آرد گرم بيرون نان خويش
نور صدق آن را که باشد در دل و جان همچو صبح

مي کند احيا جهاني را ز تأثير نفس
هر که دارد شور عشقي در نمکدان همچو صبح

در تو تأثير از دل تاريک نبود آه را
ورنه مي گردد سفيد از آه سردي موي صبح

چون گل از جاي خود آغوش گشا مي خيزد
قد موزون که در مد نظر دارد صبح؟

روزگاري است که در خون شفق مي غلطد
از که اين زخم نمايان به جگر دارد صبح؟

مرا که با دل شب راز در ميان دارم
چه دل گشاده شود صائب از سفيده صبح؟

دست از طلب مدار درين ره، که مي کشد
خورشيد را ز صدق طلب در کنار صبح

خواهي که سرخ روي شوي در بسيط خاک
چون گل به آب ديده خود کن وضوي صبح

اي خدنگ آه کوتاهي مکن در کين چرخ
چشمه هاي خون روان کن از دل سنگين چرخ

بستر بيگانه مي ريزد نمک در چشم خواب
مي شود عيش دل رم کرده، از آرام تلخ

در کمين فرصت از دل چشم آسايش مدار
خواب شد از شوق صيادي به چشم دام تلخ

بوسه ها در چاشني دارد، مباش اي دل غمين
گر به قاصد آن شکر لب مي دهد پيغام تلخ

پند ناصح چند ريزد خار در پيراهنم؟
کرد بر من خواب را اين مرغ بي هنگام تلخ

کوثر چو سرو جا دهدش در کنار خود
هر کس گذشته است درين نشأه ز آب تلخ

اينجا به آب توبه ز لب زنگ مي بشوي
در حشر مشنو از لب رضوان جواب تلخ

دل را مسوز ز آتش عصيان که رم کند
در پيش سگ اگر فکني اين کباب تلخ

خار خار شوق در دل کار بال و پر کند
طي به يک پا مي کند چندين بيابان گردباد

اختياري نيست صائب اضطراب ما زعشق
دست و پايي مي زند هر کس که در دريا فتاد

چشم زخمي دامگاه عشق را در کار هست
چون قفس پهلوي ما سهل است اگر لاغر فتاد

صائب از حسن گلو سوز که مي گويي سخن؟
کآتش از کلک جهانسوز تو در دفتر فتاد

بهر گندم از بهشت آدم اگر بيرون فتاد
ديده ما در بهشت از روي گندم گون فتاد

در لباس شاخ گل گردد قيامت جلوه گر
کشته اي کز دست و تيغ او به خاک و خون فتاد

چشم صيادت که آهو را نياوردي به چشم
دام از بي حاصلي در هر گذر خواهد نهاد

رنگ رخسارت که با گل چهره مي شد در چمن
داغ رنگ زرد بر رخسار زر خواهد نهاد

شد جهان تاريک در چشم، چو عشق تاج بخش
از پر پروانه افسر بر سر آتش نهاد