ديوان قاآني

در بارگاه جاهش زال سپهر خادم
در آستان قدرش هندوي چرخ دربان

در دولتش عيان شد تيمار آل تيمور
در عصرش از ميان رفت سامان آل سامان

مردم چشم جهان شو تا توان در چشم خلق
خويش را در عين تاريکي منور داشتن

رستگاري جوي تا در حشر گردي رستگار
رستگاري چيست در دل مهر حيدر داشتن

در حضور ديو طبعان از پي روپوش چشم
سرکه کردن روي و در دل شکرستان داشتن

از چه نبالم بهر چه در زمي ايدر
از چه ننازم بهر که در فلک ايدون

در بر من همچو دل وفاي تو مضمر
در دل من همچو جان رضاي تو مکنون

الا تا در نيايد در دو گيتي
به هيچ انديشه ذات پاک بيچون

هرگه در سپوزمش ناف و شکم بدوزمش
شمعي بر فروزمش در غرفات اندرون

در هر نگه تو طعن صد خنجر
در هر مژه تو زخم صد زوبين

در طالع من نشان آزادي
معدوم بود چو باه در عنين

بنهفته در دو شيطان يک عرش جبرئيل
جاداده در دو مرجان يک بحر انگبين

دستش هزار دنيا پوشيده در يسار
جودش هزار دريا پاشيده در يمين

در آفرينش عالم تو ز آن عزيزتري
که در ميان بيابان تموز ماء مين

هرکجا بادي ز خشمش مهرگان در مهرگان
هر کجا ذکري ز لطفش فرودين در فرودين

از قدش وصفي خيابان در خيابان نارون
از رخش مدحي گلستان در گلستان ياسمين

موکبش در دشت هيجا چون کمان اندر کمان
لشکرش در روز غوغا چون کمين اندر کمين

از کمندش سر نيارد تافت در ميدان رزم
از پرندش جان نخواهد برد در مضمار کين

مي نبخشد نفع در دفع اجل سد سديد
مي ندارد سود در طرد قضا حصن حصين

آني از ساعات عمرت هرچه در گيتي شهور
روزي از ايام بختت هرچه در عالم سنين

بدل سرمه در دو چشمش ناز
عوض شانه در دو زلفش چين

مرگ در ره نشسته گوش به حکم
تا کي او در شود به عرصه کين

فر عقاب در تن طيار او نهان
پر غراب در سم سيار او ضمين

پروين گرفته در شکر لعل نوشخند
شعري نهفته در شکن شعر عنبرين

زلفش سپهر و جسته در او مشتري قرار
لعلش سهيل و گشته ثريا در او مکين