ديوان صائب

از سينه هاي گرم است هنگامه جهان گرم
تا هست باده در جوش ميخانه را عروسي است

تا نور حسن مطلب گوهر فروز خاک است
هر جغد بي پر و بال در چشم خود همايي است

هر چند قلزم عشق بر يک هواست دايم
در هر سر حبابي از شوق او هوايي است

از استخوان بي مغز پوچ است لاف، صائب
حرف از نسب مگوييد در هر کجا حسب نيست

اگر ز عقل ترا در سرست نخوت مستي
مرا جنون به رگ و ريشه، شيشه شيشه شراب است

به سنگ عربده بشکن طلسم هستي خود را
که در شکستن اين شيشه، شيشه شيشه شراب است

جواب آن غزل ميرزا سعيد حکيم است
که عشق در دل غم پيشه، شيشه شيشه شراب است

از فشار قبر بر گوش حديثي خورده است
هر که را در هم نيفشرده است درد احتياج

زلف کج بر چهره خوبان قيامت مي کند
در مقام خود بود از راست به، بسيار کج

در نيام کج نسازد تيغ قد خويش راست
زير گردون هر که باشد، مي شود ناچار کج

دل ديوانه ما بي دف و ني در رقص است
شور ما نيست به اين سلسله چندان محتاج

بهشت را دل ما در نظر نمي آورد
نمود عشق تو ما را به يک نظر محتاج

در آن مقام که ماييم، شوق تا حدي است
که هيچ نامه نگردد به نامه بر محتاج

کار خود چون کوهکن با تيشه خود کن تمام
بيش ازين در انتظار تيغ چون جوهر مپيچ

دل چو روشن شد به باد نيستي ده جسم را
خط پاکي چون به دست افتاد در دفتر مپيچ

در ره دوري که نقش بال وپر باشد وبال
رشته دام علايق را به بال وپر مپيچ

گر به آب خضر مي خواهي که در ظلمت رسي
چون قلم تا ممکن است از خط فرمان سرمپيچ

تا تواني در رکاب شهسواران قطره زد
بي سر و پا شو چو گوي، از زخم چوگان سرمپيچ

در عالم افسرده ز نيکان اثري نيست
از لاله و گل مانده خس وخار و دگر هيچ

تا به کي همچون سگان گيرد ترا در خواب، صبح؟
چون گل از شبنم بزن بر چهره خود آب، صبح

گر نداري زنده شب را از گرانخوابي چو شمع
سبحه گردان شو ز اشک گرم در محراب صبح

مي شود در شش جهت حکمش روان چون آفتاب
هر که را بر سر گذارد تاج زر سلطان صبح

مد احساني که نامش بر زبانها مانده است
مي کشد کلک قضا هر روز در ديوان صبح

چون شدي محروم صائب از گل شب بوي فيض
برگ عيشي در گريبان ريز از بستان صبح

سينه ام از خاکمال گرد کين بي نور نيست
در صفا سر حلقه نيکان و پاکانم چو صبح