ديوان صائب

صائب ز گل و خار جهان دست نگه دار
در دامن اين دشت به جز زهرگيا چيست؟

هر کس گلي از شوق تو در آب گرفته است
تا قامت رعناي تو سرو چمن کيست؟

در ديده بي شرم و حيا نور ادب نيست
بي رويي از آيينه بي پشت، عجب نيست

چون آينه و آب نيم تشنه هر عکس
نقشي که ز دل محو شود در نظرم نيست

هر چند که با هم نشود سير و سکون جمع
در صلب گهر، آب روان است و روان نيست

آن پير سيه دل که مقيد به خضاب است
در چشم خود از جهل جوان است و جوان نيست

بي ديده بينا چه گل از خار توان چيد؟
رحم است به پايي که در او آبله اي نيست

از عکس خود آن آينه رو بس که حيا داشت
در خلوت آيينه همان رو به قفا داشت

هر جغد در او خال رخ سيمبري بود
از روي تو ويرانه من بس که صفا داشت

در ظاهر اگر پشت به من همچو کمان داشت
ليک از ته دل روي توجه به نشان داشت

در خاک وطن چند توان ره به عصا رفت؟
کو وادي غربت که توان رو به قفا رفت

تا چند توان دست دعا داشت بر افلاک؟
اين زور در ايام که بر دست دعا رفت؟

بس خون که کند در جگر سوزن عيسي
خاري که ز راه تو به پاي دل من رفت

در خون کشد نظر را حسني که بي حجاب است
تيغ برهنه باشد رويي که بي نقاب است

از غيرت رکابت از ديده خون روان است
اما چه مي توان کرد پاي تو در ميان است!

در پله ترقي است مشرب چو عالي افتاد
از خاک زود خيزد تا کي که خوش عنان است

از غيرت رکابت از ديده خون روان است
اما چه مي توان کرد پاي تو در ميان است!

از شکوفه عاشقان را در خاک و خون کشد عشق
گردد دليل صياد زخمي که خونچکان است

از حرف راست گردد پر خون دهن چو سوفار
دايم ز تير شيون در خانه کمان است

ما مي زنيم از جهل هر دم به دامني دست
هر چند روزي ما در دست آسمان است

حسن آن بود که دايم بر يک قرار باشد
حسن مه دو هفته کي در حساب حسن است؟

در هر نظر به رنگي آيد ز پرده بيرون
زير و زبر دل عشق از انقلاب حسن است

در دور خط ز خوبان ظلم است چشم بستن
خط حلقه حلقه چون شد عين شباب حسن است

از خنده برق را نيست مانع هجوم ياران
در عين گريه ما را دل همچنان شکفته است

در جوش لاله و گل، ديوانه را عروسي است
چون تابه گرم گردد، اين دانه را عروسي است