ديوان صائب

در زير تيغ حادثه پر دست و پا مزن
کاين درد را به جز سر تسليم چاره نيست

هر ذره از جمال تو فردست و بي مثال
در مصحف تو نام خدا جز جلاله نيست

زان آتشي که در دل من عشق برفروخت
هر موي من چو موي ميان پيچ و تاب داشت

گل بس که شرم ازان رخ پر خط و خال داشت
آيينه در کف از عرق انفعال داشت

در پيچ و تاب عمر سر آورد چون کمند
صياد پيشه اي که مرا از نظر گذاشت

چون موج دست در کمر بحر مي کند
هر کس که چون حباب تواند ز سر گذشت

صائب خوشا کسي که درين بحر چون حباب
بود و نمود او همه در يک نفس گذشت

زان دم که دل عنان توکل ز دست داد
در کار خويش صد گره از استخاره يافت

شد رشته ام گره ز خيال دهان يار
عمر دراز در سر اين پيچ و تاب رفت

صائب به اين خوشم که شدم محو در محيط
هر چند سر به باد مرا چون حباب رفت

صف در برابر صف محشر که مي کشد؟
از خط سبز آن صف مژگان به گرد رفت

صائب که پاک مي کند از روي کف غبار؟
در قلزمي که گوهر غلطان به گرد رفت

گنجي که از شکوفه برون داده بود خاک
در يک نفس به باد چو زر نثار رفت

تا سايه کرد بر سر من آفتاب عشق
بر هر زمين که سايه ام افتاد، در گرفت

از نوبهار روي زمين خشک و تر شکفت
اين باغ را ببين که چه در يکدگر شکفت

از سنگ سخت تر سخنان در سر شراب
چشم و دهان يار به بادام و پسته گفت!

روي نگه ماست به صد راه چو مژگان
هر چند که آن پاک گهر در نظر ماست

سرمايه عيشي که به آن فخر توان کرد
خشتي است که از کوي تو در زير سر ماست

دود از جگر طور به يک جلوه برآرد
اين برق جهانسوز که در خار و خس ماست

چشم تو عجب نيست اگر مست و خراب است
کز روي عرقناک تو در عالم آب است

چشمي که چو مژگان نکند هر دو جهان را
در هر نگهي زير و زبر، پرده خواب است

مژگان تو از کج قلمي دست ندارد
هر چند ز خط حسن تو در پاي حساب است

در عالم فاني که بقا پا به رکاب است
گر زندگي خضر بود نقش بر آب است

جايي که بود عمر خضر نقش بر آبي
اين هستي ده روزه ما در چه حساب است؟

حسنش شده در بردن دل گرم عنانتر
هر چند که از حلقه خط پا به رکاب است