ديوان قاآني

در سينه من ياد غمش يونس و ماهي
در خاطر من نقش رخش يوسف و زندان

دل در طلبش آب حياتست و سکندر
سر در قدمش تحفه مورست و سليمان

هاروت فسونساز بود در چه بابل
يا خال دلاويز تو در چه زنخدان

در همت او شرک بود وصف تناهي
در دولت او کفر بود نسبت پايان

در چنبره امر تو نه چنبره چرخ
ماننده گويي که فتد در خم چوگان

در واهمه ات هرچه بجز شبهه تشکيک
در حافظه ات هرچه بجز نسبت نسيان

باورم نامد اين قصه که در باغ بهشت
گشت شيطان به فسون در دهن مار نهان

در عذار تو و در سينه من آتشهاست
که اگر شعله برآرند بسوزند جهان

ديريست که مهرت مراست در دل
عمريست که شوقت مراست در جان

گردون نه و در وي هزار اختر
جنت نه در وي هزار غلمان

شد ساکن کان هرچه بوم در ملک
شد واصل ملک آنچه سيم در کان

بود هبوط ذنب تا هميشه در جوزا
بود وبال زحل تا هماره در سرطان

حسود قدر تو غمگين چو ماه در عقرب
خليل جاه تو شادان چو زهره در ميزان

چه پدر در حرمش پرفکنان طاير وهم
چه پسر در طلبش بال فشان مرغ گمان

چه پدر گشته قضا تابع او در احکام
چه پسر گشته قدر پيرو او در فرمان

تويي که داني اذکار طير در او کار
تويي که بيني ادوار روح در ابدان

تا ندري مر دهانش را نيايد در سخن
تا نبري مر زبانش را نيايد در بيان

در دور داراي زمين در عهد خاقان زمان
کشورگشاي راستين گيهان خداي راستان

ورگيري از بابش خبر شهر فضايل راست در
در هر کمالي مشتهر بر هر مرادي کامران

ز رشک همت آن ابر آذارست در آذر
ز حقد نعمت اين بحر خزرانست در خذلان

گلشن چهرش شکفته فرودين در فرودين
سبزه خطش دميده بوستان در بوستان

در دهان او سخن چونان وجودي در عدم
بر ميان او کمر چونان يقيني بر گمان

بر قدش گيسو چو ماري بر فراز نارون
در لبش دندان چو دري در ميان ناردان

راستي را در شگفتستم ز اطوار سپهر
راستي را در شگرفستم ز ادوار جهان

جم در ايشان چون نگين در حلقه انگشتري
بر سرش از سايه مرغان جنت سايبان