ديوان صائب

تا چه ديده است در آن چهره نو خط، کامروز
روي آيينه خراشيده ز جوهر شده است

ذره اي نيست که از مهر تو خالي باشد
در زمان تو فلک يک سر پر شور شده است

صائب از فيض دعاي شب و اوراد سحر
در توفيق به روي دل من باز شده است

آخر حسن تو از خط به از آغاز شده است
که ز هر حلقه، در باغ نوي باز شده است

اشک حسرت شده در ساغر خضر آب حيات
تا دگر تيغ که بيرون ز نيام آمده است؟

خط به گرد رخ آن سيم ذقن آمده است
مور در دست سليمان به سخن آمده است

خارخاري که ز رفتار تو در دل مانده است
خس و خاري است که از موج به ساحل مانده است

گل اگر پرده نشين است چه جاي گله است؟
خار اين باديه در پرده صد آبله است

تا درين دايره اي، خون خور و خاموش نشين
که در آغوش رحم، کار جنين خونخواري است

هر کمالي است در اينجا به زوال آبستن
تيغ خود را چو سپر کرد مه نو سپري است

نيست ممکن که نلرزد ز شکستن بر خويش
شيشه هر چند که در کارگه شيشه گري است

چه زني قطره به هر سوي، فرو رو در خويش
که درين تنگ صدف گوهر يکتاي خوشي است

در گرفته است زمين از نفس گرم بهار
بر جنون زن که عجب دامن صحراي خوشي است

در سر تيغ زبان بيهده گويان را نيست
فتنه هايي که نهان زير سر سر گوشي است

حرف، نخلي است که در شارع عام افتاده است
روزي خاصه بي برگ و بران خاموشي است

نيست در مشرب من ساده و نوخط را فرق
درد پيش من مخمور و مي ناب يکي است

در ميان گل و مل نيست دورنگي صائب
مدت جوش گل و جوش مي ناب يکي است

شهد در خانه پر روزن زنبور يکي است
شمع هر چند که بسيار بود، نور يکي است

در محيطي که ز دل نقش دو عالم شويد
آن که از صفحه خاطر نشود دور يکي است

در غم و شادي ايام مرا حال يکي است
فصل هر چند کند جامه بدل سال يکي است

نوش و نيش است يکي پيش سبکرفتاران
خار و گل در گذر باد صبا هر دو يکي است

پشت و رو آيينه را مانع يکتايي نيست
کفر و دين در نظر وحدت ما هر دو يکي است

در ته پاي تو از سرکشي و رعنايي
خون پامال من و رنگ حنا هر دو يکي است

گل بي خار در آنجاست به خرمن، ورنه
تار گلدسته و آن موي ميان هر دو يکي است

چه خيال است در آيينه مصور گردد؟
عکس رخسار تو و صورت جان هر دو يکي است