ديوان صائب

در ره عشق کسي را خبر از منزل نيست
خضر اين باديه چون ريگ روان گمراه است

در ته سنگ ملامت، دل خوش مشرب ما
کبک مستي است که با کوه و کمر ساخته است

ما چو طاوس ز بال وپر خود در داميم
دام زلف تو چه صد چشم به ما دوخته است؟

اشک در پرده دل سوخت ز سوز جگرم
جاي رحم است بر آن گل که زرش سوخته است

آن که در جام خضر آب بقا ريخته است
به لب تشنه ما زهر فنا ريخته است

طفلي و سنگ و گهر در نظرت يکسان است
تو چه داني که درين خاک چها ريخته است!

هر طرف روي نهي باده جان ريخته است
اين چه فيض است که در دير مغان ريخته است

غم خود خور تو که در کلبه ما بي برگان
برگ عيش است که چون برگ خزان ريخته است

هيچ جا نيست که در خاک نباشد تيغي
بس که بر روي زمين تيغ زبان ريخته است

چون به دامن نکشم پاي، که در دامن خاک
هر جا پاي نهي شيره جان ريخته است

به دليل غلط آن کس که زند لاف وصول
بسته چشمي است که در چه به عصا افتاده است

آن حبابم که درين بحر ز بي مغزي ها
عقده در کار من از کسب هوا افتاده است

آتش از خشکي مغزم به دماغ افتاده است
برق در خانه ام از نور چراغ افتاده است

زود باشد سر خود در سر اين کار کند
چون قلم هر که به دنبال زبان افتاده است

جسم ما بر سر اين عمر سبکرو صائب
برگ سبزي است که در آب روان افتاده است

از شکر خنده ات آتش به جهان افتاده است
اين چه شورست که در عالم جان افتاده است؟

در جگر گريه افسوس مرا شيشه شکست
تا که را باز فلک سنگ به ساغر زده است

دل نفس سوخته از سينه برون مي آيد
چشم شوخ که دگر حلقه بر اين در زده است؟

صائب از وضع جهان در دل من آبله اي است
که مکرر به فلک خيمه برابر زده است

شيشه ام مي شکند در جگر از حرف درشت
باز تا دشمن دل سخت چه بر سنگ زده است

نافه را مغز شد از عطسه پريشان امروز
که دگر دست در آن طره شبرنگ زده است؟

سينه اي پهن تر از دشت قيامت دارم
داغ در پهلوي هم، خيمه چرا تنگ زده است؟

شرري کرده جدا بهر دل من اول
هر که در روي زمين سنگ به آهن زده است

داغم از لاله که از صبح ازل کاسه خويش
از دل خاک برآورده و در خون زده است

تن به تسليم و رضا ده که ازين خوش نفسان
خار در پيرهن من گل بي خار شده است