ديوان صائب

چشم او را کرد صبر من به خون خوردن دلير
حسن در جام نخستين اين شراب از من گرفت

دوش مجلس از زبان شکوه ام در مي گرفت
کاش اين شمع پريشان را کسي سر مي گرفت

ديده ابليس اگر مي داشت نور معرفت
خاک را از چهره چون خورشيد در زر مي گرفت

صائب از بزمي که من افسرده بيرون آمدم
پنبه مينا ز روي گرم مي در مي گرفت

مي رود چون چاک در دلها سراسر اين زمان
پاکداماني که رو از چشم سوزن مي گرفت

اين زمان فرش است در هر کوچه اي چون آفتاب
آن که روي خود ز چشم شوخ روزن مي گرفت

نيست اشک و آه را تأثير در سنگين دلان
ورنه دل آتش ز سنگ و آب از آهن مي گرفت

ديده بودم اين پريشاني که پيش آمد مرا
صائب آن روزي که دل در زلف مسکن مي گرفت

جان ز لب در فکر دامن بر ميان پيچيدن است
گر حلالي خواهي از بيمار ما وقت است وقت

بيش ازين مپسند عالم را سيه در چشم ما
خوش برآي از زير ابر اي مه لقا وقت است وقت

تا به کي در جستجوي آن نگار بي جهت
کاروان گريه اندازم به راه از شش جهت

چو مژگان سينه ام چاک است از رشک نگاه تو
که در هر گردشي گردد به گرد چشم بيمارت

نظر بازي که چشمت را به چشم آهوان سنجد
ترازوي دو سر قلب است در سنجيدن چشمت

دست در دامن هر خار زند غرقه بحر
چه عجب گر ز نظر اشک به مژگان آويخت

خنده از تنگي جا در دهنش غنچه شده است
بوسه را راه سخن پيش لب يار کجاست؟

از خط سبز نشد يک سر مو حسن تو کم
در ته زنگ ز شمشير تو جوهر پيداست

آه گرمي که گره در دل پر خون من است
همچو داغ از جگر لاله احمر پيداست

مي کند گل ز جبين، تيرگي و صافي دل
در کدو هر چه نهفته است، ز ساغر پيداست

سبزه تربتش از آب گهر سبز شود
هر که چشم آب دهد از در گوشي که تراست

در رياضي که بود دولت گل پا به رکاب
چه اقامت کند اين برگ خزاني که تراست؟

نيست در ميکده عشق کسي را صائب
از دل و چشم خود اين شيشه و ساغر که مراست

مي شود باز دل تنگ من از چين جبين
چوب منع است کليد در باغي که مراست

حلقه در گوش فلک مي کشم از ناله و آه
کيست تا تيغ شود پيش سپاهي که مراست؟

راه عشق است که از سر بودش سنگ نشان
هر که سر در سر اين کار کند رهبر ماست

ذره اي نيست در آفاق که سرگردان نيست
اين محيطي است که هر قطره او گرداب است