ديوان صائب

نقش شد در ديده ام ناساز چون موي زياد
تا عقيق از رهگذار ساده لوحي نام يافت

نام شاهان از اثر در دور مي باشد مدام
جم بلند آوازگي صائب ز فيض جام يافت

داشت دلتنگي مرا چون غنچه در مهد امان
چون گل از بيهوده خندي خرمنم بر باد رفت

در نگاه اولين هر کس ز دنيا چشم بست
چون شرر خندان برون از عالم ايجاد رفت

اين جواب آن غزل صائب که سيد گفته است
خار مي گردد نگه در ديده چون منظور رفت

چون قلم مد حيات من به قيل وقال رفت
هستي بي مغز من در وصف خط وخال رفت

دل ز خال زير زلف او گرفتن مشکل است
در شب تاريک نتوان دزد را دنبال رفت

در جهان رنگ و بو ماندن نه از روشندلي است
يک نظر شبنم گلستان را تماشا کرد و رفت

در محيط آفرينش از حبابي کم مباش
کز نظر وا کردني دل را به دريا کرد و رفت

هر که بيرون آمد از دارالامان نيستي
چون شرر در اوج هستي يک دو جولان کرد و رفت

هر که آمد در غم آباد جهان، چون گردباد
روزگاري خاک خورد، آخر به خود پيچيد و رفت

اي کم از زن! فکر مرکب در طريق کعبه چيست
اين بيابان را به پهلو رابعه غلطيد و رفت

گريه مي آيد به منصورم که در دار فنا
گفت چندين حرف حق، يک حرف حق نشنيد و رفت

(سير معراج فنا را قوتي در کار نيست
چون شرر مي بايد اندک همتي ورزيد و رفت)

صائب آمد در حريمت با دل اميدوار
شد به صد دل از اميد خويشتن نوميد و رفت

مي شود کان بدخشان از شراب لعل رنگ
چون سبو با دست خالي هر که در ميخانه رفت

وقت خط دل کام خود زان لعل روح افزا گرفت
در بهاران مي توان داد دل از صهبا گرفت

نيست در سوادگرانجان عشق خوش سوداي ما
مي توان از ما دو عالم را به يک ايما گرفت

بود صائب تيغ کوه بيستون بي آب و تاب
اين شرار از تيشه من در دل خارا گرفت

هر که در درياي هستي دامن دل را گرفت
بي تردد موجه اش دامان ساحل را گرفت

در چنين وقتي که مي بايد گزيدن دست و لب
صائب از ما چرخ بي انصاف، دندان را گرفت

در دلم صد عقده خونين گره شد چون انار
تا چو به، گرد خط آن سيب زنخدان را گرفت

سايه شمشاد شد مار سيه در ديده ام
تا ز دستم شانه آن زلف پريشان را گرفت

در خم مي چون فلاطون معتکف هر کس نشد
داد دل را از شراب ناب نتواند گرفت

مي شود در ناف آهو مشک هر خوني که خورد
دل کسي ان طره پيچاک نتواند گرفت