167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
جمشيد و خورشيد ساوجي
چو زلف آوردش اندر گردن و گوش
چه گفتم؟ گفتمش کاي روشنايي،
روانه گشت و مي شد در عماري
به جاي آب، يوسف رفت در دلو
فتاد از چرخ گردان در کشاکش
ز پاي قلعه سر بنهاد در شهر
در آن درگه به شوخي کردم اين کار»
حکايت را به گوهر خرج مي کرد
نهاد آن يک به يک در پيش افسر
که طوق شوق او در گردن آويخت
به افسر گفت:«من دارم سؤالي
به ديدار که خواهي ديد عالم؟
ولي يک ذره در رويش حيا نيست
نباشد باد را در پرده اش راه
بر آشوبد دلش از پرده چون گل
کسي را نيست چون خورشيد دختر
کند در خانه اي با ماه صحبت
بدو خواهد نمودن راز دل باز
درآورد اين سخن او را به گفتار
زبان بگشاد مهراب سخنور
کسي خود چون سپارد جان به دشمن؟»
حکايت راست با من در ميان نه
فرو شد ساعتي در فکر خورشيد
بر افسر در پنهان عرضه دادم
کزين معني شود خورشيد در تاب!
به نزد افسر آمد رفته در تاب
مگر در چين چنين بوده ست عادت؟
شکر در اهل خود زد آتش ني
به شهناز اين رباعي را در آموخت
آورد گلي و در کنارم بنهاد
ماهي بگذار آمد و در دام افتاد
بي حضورت هيچ نوري نيست در ايوان ما
سخت رويي فلک، يا سستي پيمان ما؟
به خون من براتي ديگر آرد
سپاه شب به گرد مه در آرد
که در منقار تنگ شکر آرد
خطت را گر بدينسان سر در آرد
به وصف افسر اين مطلع فرو خواند
تا حد نيمروز کشيدست شام تو
بدو گفت اي سر من جاي افسر
برون آور دل من از چه بند»
بدو گفت: «اي بجاي نور در چشم،
به جان و دل همه کارت برآرم »
نهادش بوسه ها بر چشم و بر سر
شکرين پسته از نقل مدام تو شود
مهي را يافت همچون ماه يک شب
چو چشمه چشم هايش رفته در غار
مرا بهر چه افکندي در آذر؟
چرام افکنده اي در کوه چون زال؟
مه هودج نشين اندر شبستان
بدان درگاه خدمتکار بودند
گرفته شاميان خوش در ميانش
همه پا و رکابش بوسه دادند
همي راندند با هم تا در شهر
زمين بوسيد شاديشاه در راه
شهنشه خواند بر بالاي تختش
حوران بزم روضه فردوس در قصور
نهادي چون قدح جان در ميانه
از آن شادي نمي گنجيد در پوست
زدي بر آب هر دم صد ترانه
دل جم در درون خونابه مي خورد
ز يکسو شاه را بردند بر دوش
به شادي شد در دولت گشاده
نباشد سر اين پوشيده بر تو
کسي با مي به مردي بر نيايد
در آخر مي نمايد شير گيري
چو دريا غوطه خوردي در دل وي
و يا از باد کشتي بر سر آب
زد آن درياي آتش موج در وي
نيفتادش قبول آن لقمه رد کرد
مي عيش و طرب در ساغر ماست
وليکن ماه دشمن در و بال است »
سر زلف سيه را ساخت چوگان
ز مردان گوي مردي مي ربايد
به ميدان کرد بايد ميل امروز
روان در مرکب از بهر غلامي
که مي ارزيد هر لعلش خراجي
به هر جانب هزارش حلقه در گوش
که بودش صحن ميدان در برابر
همي کردند در ميدان نظاره
به چوگان جلادت گوي مي باخت
زمين و آسمان را در هم آويخت
نمي شايست رفتن در پي شاه
بديد اين بيتها مي خواند در دل:
ز اشک آن خاک در گوهر گرفتي
ز چوگان کرد در ميدان برافشان
ولي در کار من يکباره سست است
ولي در کار چون تيغ خطيب است
سرو سهي را ز جويبار برآورد
نخست انديشه مي بايد در اين کار
که مي شايد به کحل چشم مردم؟
بري در غير ذي زرعش نشاني
به بحر افتاد و شد در بحر ساکن
هنرهاي بزرگان زو هم آموخت
همي راند از غم و شادي سخن باز
سحرگه کرد شادي روي در شام
حکايتهاي شادي شه در آورد
نمي دانم که چون باشد سرانجام
که: «در بنديد بهر کين ميان را»
چو چشم آهوان بر لاله خفته