ديوان صائب

رشته کار تو صائب ناخنم را ريشه ساخت
اين قدر عقد گره در سبحه صد دانه نيست

نقدها را نسيه سازد بدگمانيهاي حرص
در قفس هم مرغ ما بي فکر آب و دانه نيست

زان لب شيرين که در هر گوشه صد فرهاد داشت
بوسه اي برد از ميان ساغر که صد فرياد داشت

دل ز هر آواز پا مي ريخت در دامن مرا
تا درين وحشت سرا عيدم مبارکباد داشت

بي تو امشب هر سر مويم جدا فرياد داشت
هر رگم در آستين صد نشتر فولاد داشت

تا سپند آن آتشين رخسار را در بزم ديد
آنچنان جست از سر آتش که صد فرياد داشت

مي تواند داشت طوفان را مقيد در تنور
سينه هر کس که راز عشق را مستور داشت

دور گردي لذتي دارد که دل در بزم وصل
با کمال قرب، حسرت بر نگاه دور داشت

در جهان آب و گل، ويرانه اي از من نماند
شغل خودسازي مرا از خانه سازي باز داشت

من چه دارم در نظر تا جان به آساني دهم؟
کبک، باغ دلگشا از سينه شهباز دشت

عالمي بر عيش خوش پرگار من مي برد رشک
تا دل ديوانه جا در حلقه اطفال داشت

تلخ اگر باشد حديث من، مرا معذور دار
ريخت بر من آسمان زهري که در ته شيشه داشت

مي کند خون در دل اکنون پنجه خورشيد را
طي شد آن فرصت که زلف او سري با شانه داشت

در خراباتي که خاک از جرعه خواري مست بود
بوي مي از ما دريغ آن نرگس مستانه داشت

هر که را از حلقه زهاد ديدم ساده تر
دام چون تسبيح پنهان در ميان دانه داشت

شب که در ميخانه ساقي آن بهشتي روي بود
ساغر ما پاي کم از چشمه کوثر نداشت

قانع از گوهر به کف گرديد در بحر وجود
هر که صائب عبرت از دنياي باطل برنداشت

گر چه خوردم غوطه ها چون لاله در خون جگر
نقطه بخت سيه دستم ز دامان برنداشت

قدر خاموشي چه داند، هر که از تيغ زبان
چون دهان در هر سخن زخم نمايان برنداشت

روز و شب در پرده هاي شرم خود مي کرد سير
ليلي صحرايي ما خانه و محمل نداشت

خوش نشين باغ و بستان بود چون آزادگان
سرو ما از تنگناي جسم، پا در گل نداشت

کار بر ما چون حباب از خودنمايي تنگ شد
ورنه تنگي ره در آن درياي بي ساحل نداشت

هر که از عالم مجرد شد غم عالم نداشت
مالک دينار شد هر کس که يک در هم نداشت

چشم ما را حسرت پرواز در دل شد گره
بس که اميد پر کاهي ازين خرمن نداشت

روح را داغ عزيزان نعل در آتش نهاد
ورنه تا صد سال آهنگ سفر از تن نداشت