ديوان صائب

نيست صائب در حريم گلستان از فيض عشق
چهره اي کز ناله گرم تو شبنم پوش نيست

زان ز حرف راست لب بستم که غير از آه سرد
در بساط سينه صبح صداقت کيش نيست

صحبت تردامنان با حسن يک دم بيش نيست
يک دو ساعت در گلستان عمر شبنم بيش نيست

آسمان در چشم ما دود و بخاري بيش نيست
سر به سر روي زمين مشت غباري بيش نيست

ز آتشي کز عشق او در سينه سوزان ماست
آسمان و انجمش دود و شراري بيش نيست

خواب بر مخمل ز شکر خواب ما گشته است تلخ
گر چه در ويرانه ما بوريايي بيش نيست

آب کن در شيشه ساقي گر شراب صاف نيست
کشتي ما را به خشکي بستن از انصاف نيست

مي کند در پرده، از شرم کرم، احسان وجود
بر لب درياي گوهر، کف ز جوش لاف نيست

در چنين بحري که طوفان مي کند آب گهر
کشتي ما را به خشکي بيستن از انصاف نيست

مي رساند چون ره خوابيده رهرو را به جان
رشته جاني که در وي پيچ و تاب عشق نيست

چون تواند صبح پيش سينه من شد سفيد؟
در بساط صبح بيش از يک گريبان، چاک نيست

جاده چون مار سيه آوارگان را مي گزد
ما و آن راهي که دام نقش پا در خاک نيست

ساده کن از نقش ها دل را که غير از سادگي
هيچ نقشي در خور آيينه ادراک نيست

چند حرف سخت در کار دل نازک کني؟
آخر اي بي رحم، جان شيشه اي از سنگ نيست

هر کجا پاي محبت در ميان باشد خوش است
حلقه زنجير، ليلي را کم از خلخال نيست

در حريم وصل او صائب خموشي پيشه کن
مجلس حال است اينجا، جاي قيل و قال نيست

سعي در جمعيت دل کن کز اين عبرت سرا
آنچه نتوان برد از اسباب با خود، مال نيست

کم مدان تقصير پيري را که در هنگام صبح
گر همه يک چشم باشد، خواب غفلت سهل نيست

کوهکن از رشک خسرو جان شيرين را سپرد
عشق در هر دل که باشد، زخم غيرت سهل نيست

باغ عقل است آن که در عمري رساند ميوه اي
آفتاب عشق بر هر کس که تابد خام نيست

در مصيبت خانه دنيا که آزادي است مرگ
خون خود را مي خورد مرغي که بي هنگام نيست

تا ز خود بيرون نيايي خويش را نتوان شناخت
عيب تير کج در آغوش کمان معلوم نيست

نيست در صلب يمن سنگي که خون رغبتش
چون مي نارس به جوش از حسرت نام تو نيست

بوي يوسف مي کند بيت الحزن را گلستان
هيچ کس را شکوه از گردون در ايام تو نيست

تا به چند اي کوهکن سختي کشي در بيستون؟
تيشه آتش نفس گويا به فرمان تو نيست