ديوان صائب

جوش گل باشد سبک جولانتر از سيل بهار
مرغ زيرک را درين باغ آشيان در کار نيست

مي برد کف را سبکباري ز دريا بر کنار
کشتي بي لنگران را بادبان در کار نيست

سنگ را پاسنگ حاجت نيست چون باشد تمام
چشم ما را پرده خواب گران در کار نيست

درنمي آيد به ظرف گفتگو اسرار عشق
هر چه وجداني است آن را ترجمان در کار نيست

صحبت عالم به يک ساعت مکرر مي شود
گر جهان اين است عمر جاودان در کار نيست

سيل گو هموار سازد کعبه و بتخانه را
اين ره نزديک را سنگ نشان در کار نيست

آتش از خود مي دهد بيرون سپند شوخ ما
اين سبکسير فنا را مجمري در کار نيست

هيچ نقشي نيست کز آيينه رو پنهان کند
دل چو روشن شد کتاب و دفتري در کار نيست

کهربايي حاصل ما را به غارت مي برد
خرمن بي مغز ما را صرصري در کار نيست

مي ربايندت چو شبنم شوخي گلها ز هم
سير اين گلزار را بال و پري در کار نيست

کوه طاقت صائب از دل گو گراني را ببر
اين محيط بيکران را لنگري در کار نيست

نيست زلف دلفريب يار را حاجت به خال
دام چون افتاد گيرا، دانه اي در کار نيست

لنگر بي مدعايي چشم حيران را بس است
اين صدف را گوهر يکدانه اي در کار نيست

دل نمي بايد شود غافل ازان جان جهان
ذکر حق را سبحه صد دانه اي در کار نيست

از نگاهي مي توان ما را به خاک و خون کشيد
صيد ما را حمله شيرانه اي در کار نيست

مي کند وحشت ز خود، آن را که خلق افتاد تنگ
خانه زنبور را همخانه اي در کار نيست

حسن چون بي پرده شد زنهار گرد او مگرد
کاين چراغ روز را پروانه اي در کار نيست

مي کند دل را عبث زير و زبر آن حسن شوخ
بهر آن گنج روان ويرانه اي در کار نيست

سرمه شب مي کند کار نمک در ديده ام
با خيال يار، چون انجم به خوابم کار نيست

مي کنم آهسته راهي قطع چون ريگ روان
گر زمين در جنبش آيد با شتابم کار نيست

کوري خود گر نبينند اهل دنيا دور نيست
هيچ کوري در مقام و مسکن خود کور نيست

رزق نور و نار را اينجا ز هم نتوان شناخت
موم و شهد از هم جدا در خانه زنبور نيست

در ميان ننهند صائب راز را با اهل قال
غير مهر خامشي اين گنج را گنجور نيست

ابر بي توفيق ما را از شفق پا در حناست
ورنه درياي معاني يک نفس بي جوش نيست

مي دود گر جهان چون بوي يوسف راز عشق
اين نواي شوخ در بند لب خاموش نيست