ديوان صائب

دست ارباب قلم را يکقلم بر چوب بست
در سخن چون صائب ما هيچ کس استاد نيست

صيقل آيينه دل غير آه سرد نيست
هر که را در دل نباشد آه، مرد درد نيست

اي که خود را در دل ما زشت منظر ديده اي
رنگ خود را چاره کن، آيينه ما زرد نيست

ديده را در بسته وقف حسرت او کرده ايم
از نسيم مصر مارا چشم راه آورد نيست

هر چه پيش از مرگ مي بخشي به سايل همت است
برگ را در برگريز از خود فشاندن جود نيست

(عشق عالمسوز را با حسن و ايمان کار نيست
گردن ما در کمند سبحه و زنار نيست)

سهل مشمر هيچ کاري را که در ملک وجود
هر چه آسان بشمري بر خويشتن دشوار نيست

پا به دامن کش که در ميزان لطف عام او
پاي خواب آلود کمتر از دل بيدار نيست

با خيال روي او در پرده شرم و حيا
خلوتي دارم که بوي پيرهن را بار نيست

دل عبث از سبحه و زنار منت مي کشد
اين کهن اوراق را شيرازه اي در کار نيست

گوهر خود را به خار و خس فشاندن مشکل است
مي کند خون گريه هر ابري که در گلزار نيست

پاره هاي دل گران بر ديده خونبار نيست
جاي در چشم است آن کس را که بر دل بار نيست

پيش ما کوتاه دستان کز هوس آزاده ايم
خار بي گل در صفا کم از گل بي خار نيست

غفلت ما بي شعوران را نمي بايد سبب
پاي خواب آلود را افسانه اي در کار نيست

شانه گو از دور دندان بر سر دندان بنه
در حريم زلف او اين صد زبان را بار نيست

مي تواني سرو اگر مصرع به آن قامت رساند
چون تو يک صاحب طبيعت در همه گلزار نيست

سعي در کردار بي گفتار مردان مي کنند
رزق ما صائب به جز گفتار بي کردار نيست

گر نمي جوشيم با مي از سر انکار نيست
غفلت سرشار ما را باعثي در کار نيست

تحفه دل را به اميدي به کويش برده ايم
آه اگر آن زلف سرپيچد که دل در کار نيست!

طوطي از آيينه مي گويند مي آيد به حرف
چون مرا در پيش رويش زهره گفتار نيست؟

بيقراران بي نياز از کعبه و بتخانه اند
ريگ را در قطع ره هرگز به منزل کار نيست

ريشه کرده است آشيان ما چو سنبل در چمن
بلبل ما را هواي رفتن از گلزار نيست

نيست صائب جز تماشا بهره ما از جهان
شبنم پا در رکاب ما به بستان بار نيست

بي دليل و رهنما سيلاب واصل شد به بحر
جذبه اي گر هست ازان سو، کاروان در کار نيست

عارفان پيش از اجل ترک علايق کرده اند
دل چو شد سرد از جهان باد خزان در کار نيست