ديوان صائب

حسن را مشاطه اي صائب به غير از عشق نيست
شور بلبل غنچه را خندان کند در زير پوست

پخته شو چون مغز در درياي شکر غوطه زن
چند بتوان بود از خامي به زندان زير پوست؟

در خزان سير بهاران مي کند بي انتظار
هر که از داغ نهان دارد گلستان زير پوست

زود باشد در به رويش وا شود از شش جهت
هر که باشد همچو برگ غنچه پيچان زير پوست

معني انسان نگنجد از بزرگي در جهان
ساده لوح آن کس که گويد هست انسان زير پوست

پوست زندان است چون زور جنون غالب شود
چون بسر مي برد مجنون در بيابان زير پوست؟

خون شود در ناف آهو بار ديگر مشک ناب
گر چنين پيچد به خود از زلف عنبر فام دوست

در همين جا سر برآورد از گريبان بهشت
هر که صائب شد اسير حلقه هاي دام دوست

شوق هر شب کعبه را صائب به آن تمکين که هست
در لباس شبروان آرد به طوف کوي دوست

عالم آب از تنک ظرفان شود پر شور و شر
آفت از دريا فزون در حلقه گرداب هست

نيست ممکن يک نفس صائب به کام دل کشد
هر که را در سر هواي گوهر ناياب هست

غم به قدر غمگسار از چرخ نازل مي شود
هست در هر جا که صندل دردسر بسيار هست

از نسب کردن تفاخر بر حسب سگ سيرتي است
غير مشتي استخوان در دست از اجداد چيست؟

تيشه هر کس زد به پاي خصم، زد بر پاي خويش
کوشش پرويز در خونريزي فرهاد چيست؟

چون نمي آيي به خواب عاشقان از سرکشي
ريختن چندين نمک در چشم خواب از بهر چيست؟

در بهاران هيچ عاقل توبه از مي مي کند؟
صائب اين انديشه هاي ناصواب از بهر چيست؟

در فضاي دشت با صرصر سراسر مي رود
شمع بي پرواي ما محفل نمي داند که چيست

هر کجا ويرانه اي را يافت، منزل مي کند
شوق ما را سيل پا در گل نمي داند که چيست

اين جواب آن که مي گويد نظيري در غزل
هر که دل را باخت دل بردن نمي داند که چيست

مي کند بي پرده هر عيبي که دارد در لباس
هر که چشم از عيب پوشيدن نمي داند که چيست

هر که صائب مصرعي در عمر خود موزون نکرد
درد جانکاه سخنور را چه مي داند که چيست

آن به دل نزديک دور از چشم، کز لطف گهر
در جهان است و برون است از جهان پيداست کيست

با همه نيرنگ سازي، آن که در گلزار او
نيست رنگي از بهار و از خزان پيداست کيست

گر چه پيدا و نهان با هم نمي گردند جمع
آن که پنهان است و پيدا در جهان پيداست کيست

اين جواب آن که شيخ مغربي فرموده است
مخفي اندر پير و پيدا در جوان پيداست کيست