ديوان صائب

پا به دامن کش که چون پروانه هر کس بي طلب
رفت در محفل، ز بي قدري به خاکستر نشست

وقت آن کس خوش که با ميناي مي خرم نشست
تا ميسر بود در بزم جهان بي غم نشست

مصحف رويش ز خط تا هم لباس کعبه شد
بر فلک از هاله مه در حلقه ماتم نشست

نان جو خور، در بهشت سير چشمي سير کن
گرد عصيان بهر گندم بر رخ آدم نشست

برنمي خيزد به سعي آستين صائب ز جاي
در چه ساعت بر رخ زردم غبار غم نشست؟

دل به خون در انتظار وعده جانان نشست
بر سر آتش به تمکين اين چنين نتوان نشست

شد عبير رحمت جاويد صائب در کفن
هر که را گردي ز راه عشق بر دامان نشست

ريخت در دل سينه من هر که را مينا شکست
من شدم مستان خمار هر که را صهبا شکست

در خمار و مستي از ما چون نمي گيرد خبر
توبه ما را چرا آن چشم بي پروا شکست؟

مي کند خون گل ز چشم غيرتم بي اختيار
تا که را خاري ز راه عشق او در پا شکست

چون علم گر پا تواني کرد قايم در مصاف
لشکري را مي تواني با تن تنها شکست

خاک خواهد کرد صائب درد مي در کاسه اش
محتسب گر بر سر خم ساغر و مينا شکست

در خور احسان به سايل ظرف مي بخشد کريم
سهل باشد گر سبوي ما درين دريا شکست

فتح باب آسمان در گوشه گيري بسته است
رفت ازين زندان برون هر کس به دامن پا شکست

تا قيامت پايش از شادي نيايد بر زمين
هر که را خاري ز صحراي طلب در پا شکست

گر چه از خط معنبر در سياهي غوطه زد
مي توان زان لب خمار آب حيوان را شکست

سخت رويي جنگ دارد با محبت، ورنه من
مي توانستم در اين باغ و بستان را شکست

از هجوم داغ صائب ماند آهم در جگر
جوش گل بال و پر مرغ گلستان را شکست

هست اگر اميد وصلي دل نمي ماند غمين
شوق شکر پسته را خندان کند در زير پوست

هر که از تعجيل ايام بهاران آگه است
همچو گل برگ سفر سامان کند در زير پوست

نرم کن دل را به آه آتشين کاين مشت خون
سخت چون شد جلوه پيکان کند در زير پوست

گرم گردد راهرو چون نبض راه آيد به دست
نيشتر خون را سبک جولان کند در زير پوست

نيست عاشق را غم روزي که عشق چربدست
خون دل را نعمت الوان کند در زير پوست

مي نمايد برق از ابر بهاران خويش را
عشق را عاشق چسان پنهان کند در زير پوست

با خيال از عارض او صلح کن کاين آفتاب
ديده پوشيده را گريان کند در زير پوست