ديوان صائب

تا به کي در استخوان بندي گدازي مغز خود؟
اين طلسم استخواني چون ز هم پاشيدني است

درد تلخي در قدح دارم که کوثر داغ اوست
شيشه دل گر چه از صهباي سرجوشم تهي است

گفتگوي پوچ ناصح را نمي دانم که چيست
اين قدر دانم که جاي پنبه در گوشم تهي است!

دل به نور شمع نتوان در گذار باد بست
ساده لوح آن کس که دل بر عمر بي بنياد بست

شمع را در وقت کشتن چشم بستن رسم نيست
حيرتي دارم که چون چشم مرا جلاد بست؟

دل ز وصل دوست طرف آن چشم خون آلود بست
در صدف از اشک نيسان گوهر مقصود بست

خواب غفلت کرد عالم را به چشم ما سياه
در به روي آفتاب اين روزن مسدود بست

بس که از زهر شکايت لب دل افگار بست
دل مرا چون بسته در جيب و بغل زنگار بست

موم گردد سنگ خارا در کفش چون کوهکن
روي گرم کارفرما هر که را بر کار بست

هر که صائب گوشه چشمي ز خواب امن ديد
بي تأمل در به روي دولت بيدار بست

رنگ در هر ديدن از شاخي به شاخي مي پرد
وقت آن کس خوش که دل بر عالم بيرنگ بست

ذوق رسوايي گرفت اوجي که زهد مرده دل
سنگ طفلان را به جاي مهر در سجاده بست

وقت آن کس خوش که لب را بر لب پيمانه بست
جبهه را چون خشت بر خاک در ميخانه بست

مي کني منع سرشک از ديده خونبار من
جز تو اي مژگان که در بر روي صاحبخانه بست؟

دامن زلفش به دستم در سيه مستي فتاد
رفته بود از کار دستم چون عنان آمد به دست

در کمند پيچ و تاب افتاد از آزادگي
هر که را سررشته کار جهان آمد به دست

نعل واروني است در ظاهر مرا اين پيچ و تاب
ورنه من چون راه دارم دامن منزل به دست

هر سر شاخي ز گل در کسب آب و رنگ ازو
کاسه دريوزه دارد چون گدا بر روي دست

ماه عالمتاب خود را بارها در هم شکست
تا شبي زين گرد خوان شد قسمتش ناني درست

لاف همت مي رسد گل را که در صحن چمن
پيش هر خاري گذارد بر زمين خواني درست

از نگاه شور چشمان اشتهايش سوخته است
هر که را چون لاله باشد در بغل ناني درست

راه عشق است اين، به آتش پايي خود پر مناز
خار اين وادي مکرر برق را در پا نشست

تا عرق از مي بر آن رخسار جان پرور نشست
در بهشت از جوش دعوي چشمه کوثر نشست

شبنم ما را کسي از قرب گل مانع نبود
از ادب چون حلقه شم ما برون در نشست

بود از خاتم بر او ملک سليمان تنگتر
در دل چون شيشه ام چون آهن پري پيکر نشست؟