ديوان قاآني

چو در رخش نگرستم شگفتم آمد زانک
کسي نديده در آغاز ماه ماه تمام

نه در مصاف حسين تيغ آبدار اوليست
ز آب در گلوي کافران کوفه و شام

پاشيده شد از زلفش در هر طرفي مشک
گسترده شد از جعدش در هر قدمي دام

تا جانوران بر در جاه تو گرايند
بگذاشت قدر قوت رفتار در اقدام

به زلفش هرچه در گيتيست چنبر
به چشمش هرچه در آفاق اسقام

مژه در خستن تن بسته همت
نگه در بردن جان کرده اقدام

به تعجيلش مئي در پيش بردم
که ماهي بيست در خم داشت آرام

قضا فرمان برد او را در امثال
قدر گردن نهد او را در احکام

گرفت او دوستان را در زر و سيم
ببست او دشمنان را در خم خام

مغفر مردان زره هرگه که در دستت خدنگ
کرته گردان قبا هرگه که در دستت حسام

ز همت تو جمادات نيز در طربند
جماد را نبود گرچه روح در اندام

به دستش اندر در بزم چون قدح گيرم
به چنگش اندر در رزم چون سنان بينم

مردم پي جزا در طاعت زنند و ما
از شوق حلقه بر در صاحب جزا زنيم

بنشستم و نشاندمش از مهر در کنار
بر هيأتي که شمع فروزنده در لگن

اين در نظر سپهري آکنده از نجوم
آن در صفت هلالي آموده از پرن

با لشکري فره همه در عزم مشتهر
با موکبي گران همه در رزم ممتحن

يونس مگر نبودش در بطن نون سکون
يوسف مگر نه گشتش در قعر چه سکن

دارم يکي برادر در پارس پارسا
کاو اندر آن ديار اويسست در قرن

منت خداي را که ز بس جود بيحساب
در زير در و گوهر بنهفتيم بشن

دستش چو يار خطي زلزال در خطا
پايش چو جفت ختلي ولوال در ختن

مهرچهر روشنت در موي همچون جوشنت
نور يزدانست در تاريک جان اهرمن

چهره ات فردوسي از حسنت و مژگانت در او
راست مانند سنان گيو در جنگ پشن

در نيام نيلگون شمشير گوهر بار او
يا نهان در ظلمت شب موج درياي عدن

جوهرش در تيغ و تيغش در نيام گوهرين
آن پرن اندر هلالست اين هلال اندر پرن

بنهفته در رطب يک روضه اقحوان
پوشيده در قصب يک پشته ياسمن