ديوان صائب

مصرع برجسته خود را مي نمايد در غزل
پيچ و تاب زلف را موي کمر پوشيده است

حرص هر کس را که صائب نعل در آتش گذاشت
همچو قارون گر بود زير زمين، آواره است

دانه اي کز دام گيراتر بود در صيد خلق
پيش چشم خرده بينان سبحه صد دانه است

حسن عالمسوز بي تاب است در ايجاد عشق
شعله جواله هم شمع است و هم پروانه است

حاصلش از رزق غير از گردش بيهوده نيست
آسيا هر چند مستغرق در آب و دانه است

بوسه گاه جان ما آخر لب پيمانه است
خاک ما چون درد مي در گوشه ميخانه است

کم به دست آيد، طلب هر چند روز افزون بود
آشنا در عهد ما چون معني بيگانه است

نفس خائن زندگي را تلخ بر من کرده است
واي بر آن کس که دزدش در درون خانه است

چند از آب خجالت تازه رو باشد کسي؟
گل به خون خود در آن چاک گريبان تشنه است

دل ميان چار عنصر تن به سختي داده اي است
دانه در آسياي چار سنگ افتاده اي است

نيست چون سرو و صنوبر حاصلش جز بار دل
در رياض آفرينش هر کجا آزاده اي است

بي غبار خط نگاهم توتيا گم کرده اي است
در ته ابر سيه ماه جلا گم کرده اي است

در بياباني که چاه از نقش پا افزونترست
عقل کوته بين ما کور عصا گم کرده اي است

پيش ارباب خرد گر کشتي نوح است عقل
در محيط عشق موج دست و پا گم کرده اي است

در تن خاکي، روان آسمان مشتاق ما
راه بيرون شد ز گرد آسيا گم کرده اي است

هر که از صاحبدلان در کعبه صائب رو کند
مي توان دانست محراب دعا گم کرده اي است

هر عزيزي را که مي بينم درين آشوبگاه
يوسف خود در ميان کاروان گم کرده اي است

اين علف خواران که هر يک جانبي دارند روي
گله در دامن صحرا شبان گم کرده اي است

هر جوانمردي که سر مي پيچد از فرمان پير
در صف مردان کماندار کمان گم کرده اي است

هست در گم کردن خود، هست اگر آرامشي
هر که خود را يافت مرغ آشيان گم کرده اي است

نيست هر کس را که صائب نفس در فرمان عقل
بر فراز توسن سرکش عنان گم کرده اي است

صبح از خورشيد تابان دست بر دل مانده اي است
آفتاب از صبح داغ در نمک خوابانده اي است

فتنه آخر زمان در دور چشم مست او
شيشه بي باده بر طاق نسيان مانده اي است

نيست غير از ديده قربانيان، بي چشم زخم
در همه روي زمين صائب اگر آسوده اي است

مي کشد در خاک و خون نظارگي را ديدنش
سبز تلخ من عجب شمشير زهرآلوده اي است