ديوان صائب

گوهر و خرمهره در يک سلک جولان مي کنند
تار و پود انتظام از يکدگر پاشيده است

تر نگردد از زر قلبي که در کارش کنند
يوسف بي طالع ما گرگ باران ديده است

در بهشت است آن که چشمش از جهان پوشيده است
بر سر گنج است پايي کز طلب خوابيده است

آرزو را در دل هر کس که برق عشق سوخت
فارغ از نشو و نما چون موي آتش ديده است

خار تهمت لازم دامان پاک افتاده است
نه همين در مصر اين گل ماه کنعان چيده است

از فغانم ناله زنجير مي آيد به گوش
در فضاي سينه من بس که پيکان چيده است

مي تواند شد علم در وادي آزادگي
هر که از باغ جهان چون سرو دامان چيده است

چون تواند پاي خود در دامن صحرا کشيد؟
هر که چون صائب گلي از سنگ طفلان چيده است

سرو سيمين تو تا يکتاي پيراهن شده است
برگ گل از غنچه خود در قبا پيچيده است

با تو ظالم در نمي گيرد فسون عجز ما
ورنه گوش آسمان را آه ما پيچيده است

از نفس چون چشم مي گردد دهان سرمه دار
بس که دود تلخ آهم در جگر پيچيده است

رفت از سختي ز کف سر رشته تدبير من
راههاي راست در کوه و کمر پيچيده است

از ضعيفي گر چه صائب در نمي آيد به چشم
عالمي را دست آن موي کمر پيچيده است

لاله رخساري که ما را غوطه در خون داده است
غنچه از دلبستگان يک زبان پيچيده است

سر به صحرا داد حشر آسودگان خاک را
فکر او در کنج ما را همچنان پيچيده است

بي تأمل مگذر از مکتوب ما صائب که شوق
در دل هر نقطه اي صد داستان پيچيده است

از کمند سايه چون آهوي مشکين مي رمد
هر که را از زلف او در مغز بو پيچيده است

چون گهر از عالم بالاست آب روي خلق
زاهد خشک از چه چندين در وضو پيچيده است؟

در خور جولان ندارد عرصه اي، از زهد نيست
اين که دست ما عنان آرزو پيچيده است

پيش چشم هر که چون صائب مآل انديش شد
در خزان چندين بهار تازه رو پيچيده است

مي پرد چشمش که خورشيد از کجا پيدا شود
شبنم ما در فناي خود بقا را ديده است

در پناه طره او گل ننازد چون به خويش؟
بر سر خود سايه بال هما را ديده است

هر نظر بازي که آن لبهاي خندان ديده است
برگ عيش عالمي در غنچه پنهان ديده است

عقل کوته بين ز بيم حشر مي لرزد به خود
عشق در بيداري اين خواب پريشان ديده است

هر که صائب آب زد بر آتش خشم و غضب
چون خليل الله در آتش گلستان ديده است