ديوان صائب

در حريم باغ، خاري بي گل بي خار نيست
جوش خون لاله تا مژگان ديوار آمده است

از شفق خورشيد تابان کاسه در صهبا زده است
صبح از مستي برون آشفته دستار آمده است

خاک هر گنجي که در دل داشت بيرون داده است
صبح محشر گويي از گلشن پديدار آمده است

رنگ نتوانم ز غيرت ديد بر روي شفق
تا سر خورشيد در کويش به ديوار آمده است

حجت قاطع بود بر پاکي دامان گل
اين که در مهد قفس بلبل به گفتار آمده است

مي تواند چنگ در فتراک زد خورشيد را
از تعلق هر که چون شبنم سبکبار آمده است

در بساط من ز عنقاي سبک پرواز عمر
خواب سنگيني چو کوه قاف بر جا مانده است

مي کند از هر سو مويم سفيدي، راه مرگ
پايم از خواب گران در سنگ خارا مانده است

نيست در دستم به جز افسوس از عمر دراز
سوزني از رشته مريم به عيسي مانده است

نوبت پرواز از بالم به چشم افتاده است
طوطيم چون سبزه عاجز در ته پا مانده است

نيست جز طول امل در کف مرا از عمر هيچ
از کتاب من همين شيرازه بر جا مانده است

مشت خاشاکي است بر جا مانده از سيلاب عمر
در دل من خار خاري کز تمنا مانده است

مردمي در طينت اهل جهان کم مانده است
صورت بي معنيي بر جا ز آدم مانده است

نام شاهان از اثر در دور مي باشد مدام
شاهد اين گفتگو جامي است کز جم مانده است

نام باقي در زوال مال فاني بسته است
کز سخاوت بر زبان ها نام حاتم مانده است

نقد جان را مصرفي چون خاک پاي يار نيست
سرو را آب روان در زير پا زيبنده است

آن که ما سرگشته اوييم در دل بوده است
دوري ما غافلان از قرب منزل بوده است

ما عبث دل را به زير آسمان مي جسته ايم
اين سپند شوخ در بيرون محفل بوده است

زير مرهم مي شناسد حال داغ ما که چيست
هر که را آيينه پنهان در ته گل بوده است

دور باش صد بلا گرديد درد و داغ عشق
غوطه خوردن در دل آتش بهشتي بوده است

تا نيايد پا به سنگت، از وطن بيرون ميا
دانه تا در خوشه است از آسيا آسوده است

هر که ما را ايمن از بيداد گردون ديد، گفت
اين هوا را بين که در قصر حباب آسوده است

مي زند از شادماني، جوش مي خون در دلم
تا که دست و لب به خون اين کباب آلوده است؟

در ره خوابيده مطلب، که بيداري است خواب
هر سر مو بر تنم مژگان خواب آلوده است

موج دريا سينه بر خاشاک مي مالد ز درد
رشته سر تا پاي در گوهر نهان گرديده است