ديوان صائب

نه همين سرگشته ما را دور گردون کرده است
خضر را خون در جگر اين نعل وارون کرده است

مهره مومي است در سر پنجه او آسمان
آن که حال ما اسيران را دگرگون کرده است

قاف را در ديده ها کرده است بي وزن و سبک
پله ناز ترا آن کس که سنگين کرده است

ما ازان حلم گرانسنگيم در عصيان دلير
کبک ما را هرزه خند آن کوه تمکين کرده است

در جواب غير از دستش نمي افتد قلم
آن که ياد ما به پيغام زباني کرده است

در کهنسالي ز نسيان شکوه کافر نعمتي است
تلخ، پيري را به من ياد جواني کرده است

رفتنش بر ماندگان باشد سبک چون برگ کاه
در حيات آن کس که بر دلها گراني کرده است

دور تا از توست، مي در ساغر عشرت فکن
ورنه اين جامي که مي بيني سر جم خورده است

کعبه در خون غزالان همچو داغ لاله است
تا صف مژگان خونريز تو بر هم خورده است

از سر تاراج ما اي برق آفت در گذر
حاصل اين بوستان را چشم شبنم خورده است

هر که را از باده کيفيت مراد افتاده است
در سفال خود شراب از ساغر جم خورده است

خوشه اشک ندامت مي شود هر دانه اش
در بهشت عدن آن گندم که آدم خورده است

پا به هر جا مي گذاري نشتري در خاک هست
شيشه هاي آسمان گويا که بر هم خورده است

نيست در زندان آهن بي قراران را قرار
سينه سنگ از شرار شوخ من مجمر شده است

در قيامت شسته رو برخيزد از آغوش خاک
چهره هر کس که از اشک ندامت تر شده است

ديده بد دور ازين يوسف که دور آسمان
در زمان حسن او يک ديده حيران شده است

من به اين سرگشتگي صائب به منزل چون رسم؟
در بياباني که چندين خضر سرگردان شده است

عمر گرديده است از قد دو تا پا در رکاب
زندگي زين اسباب چوگاني سبک جولان شده است

هر رگي در پيکر زار من از موي سفيد
چون چراغ صبحدم بر زندگي لرزان شده است

گوي سر در فکر رفتن نيست از ميدان خاک
قامت خم گشته ام هر چند چون چوگان شده است

مي تراود از در و ديوار او نقش مراد
خانه هر کس که چون آيينه بي دربان شده است

مي کشد در جسم، جان از پاکداماني عذاب
مصر بر يوسف ز عصمت تنگ چون زندان شده است

مي کنم چون موج در آغوش دريا پا دراز
تا عنان اختيار از دست من بيرون شده است

شانه شمشاد را دست نگارين مي کند
بس که در زلف گرهگير تو دلها خون شده است

همچو داغ لاله چسبيده است صائب بر جگر
آه ما از بس که نوميد از در گردون شده است